Θου Κύριε! 12 – Ευτυχείτε!

του Ανερμάτιστου

 

Γεια σας Iματζινίστες!

Τί μου κάνετε; Ελπίζω να είστε όλες και όλοι καλά.

   Βρισκόμαστε για άλλη μια φορά εδώ, προκειμένου να μιλήσουμε για ένα ακόμα από τα φαινόμενα της σύγχρονης κοινωνίας μας.

  Όπως μάλλον θα καταλάβατε, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι  λίγο-πολύ γνωστός. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον ξεχωριστό, τον αγαπημένο μικρών και μεγάλων, το λατρεμένο Ελληναρά.

  Σήμερα λοιπόν, θα αναφερθούμε σε μία από τις βασικές πτυχές της καθημερινότητάς μας, η οποία αποτελεί σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Το πιάσατε; Όχι ακόμα; Δεν πειράζει.

Για να μην σας ταλαιπωρώ, σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ.

Ειδικότερα, θα μιλήσουμε για τη σχέση του Ελληναρά με αυτό, η οποία κάθε άλλο παρά καλή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Ας προχωρήσουμε όμως στο ψητό.

Όπως όλα τα χαρακτηριστικά ενός λαού, έτσι και η αίσθηση του χιούμορ επηρεάζεται και ”πλάθεται” από την παράδοση, τα βιώματα και τις εμπειρίες του.

Στην περίπτωση του Ελληναρά όμως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Παρόλο που η χώρα μας μπορεί να καυχιέται για τα απίστευτα κωμικά ταλέντα που έχει γεννήσει κατά καιρούς, ο φίλος μας δε δείχνει να επηρεάζεται καθόλου από αυτά.

   Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, παρόλο που έχει παρακολουθήσει τις ανεπανάληπτες ελληνικές ταινίες αμέτρητες φορές, όλοι αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί και οι πανέξυπνες ατάκες τους μοιάζουν ψιλά γράμματα γι’ αυτόν.

   Ποιοί είναι όμως αυτοί που επηρεάζουν και σφυρηλατούν το χιούμορ του ήρωά μας; Τι είναι αυτό που θεωρείται πραγματικά ”αστείο” σήμερα;

   Σ’ αυτό το θέμα, μπορούμε να χωρίσουμε τη σύγχρονη κωμική ιστορία σε δύο εποχές, προ και μετά κρίσης.

   Την εποχή, προ κρίσης, τα πράγματα ήταν χαλαρά. Ο κόσμος δεν είχε σοβαρά προβλήματα, κάθε άλλο. Ως εκ τούτου,  είχε ανάγκη κάτι εύπεπτο. Έτσι, ο περιορισμός σε κάποια ”ταλέντα” τύπου Σεφερλή και Χάρη Ρώμα ήταν αναπόφευκτος.

Από τότε όμως, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι. Κάποια στιγμή λοιπόν, σκάει μύτη ο Λαζόπουλος, σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα του. Και π,ως να γίνει αλλιώς άλλωστε, όταν μιλάμε για έναν ”μαίτρ” του λαϊκισμού;

Βασισμένος στη δοκιμασμένη συνταγή ”εξευτελίζω εύκολους στόχους-πετάω πολιτικάντικες κραυγές”, φτάνει στο σημείο να θεωρείται ο κορυφαίος κωμικός της χώρας.

Με τα χρόνια να περνάνε όμως, το διαδίκτυο μπαίνει ολοένα και περισσότερο στις ζωές των Ελλήνων. Όπως καταλαβαίνετε, το χιούμορ είναι κάτι που δε θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο από όλη αυτή την ιντερνετική λαίλαπα.

Κάπως έτσι φτάνουμε στη σημερινή εποχή, όπου το χιούμορ γίνεται μαζικότερο από ποτέ και περνά μέσα από τις σελίδες του facebook. Εν ολίγοις, αν δεν είσαι φαν του τριπτύχου ”κοροϊδεύω την Πάολα-κάνω σεξιστικά αστειάκια-σκαρφίζομαι λογοπαίγνια των γλουτών” θεωρείσαι λίγο ξενέρωτος. Για την ακρίβεια, ίσως και λίγο μαλάκας.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας δώσω λίγη τροφή για σκέψη.

Παρόλο που οι εποχές και τα είδη του χιούμορ αλλάζουν, ένα χαρακτηριστικό παραμένει αναλλοίωτο στην πάροδο του χρόνου. Και αυτό δεν είναι άλλο από τα βρισίδια.

 Δυστυχώς, ο Ελληναράς έχει ανάγκη τα μπινελίκια προκειμένου να γελάσει. Κι αυτό δεν μπορεί να θεωρείται δείγμα υγιούς ανθρώπου, κάθε άλλο…

Αναδημοσίευση από imaginistes 2013