για τη μάνα

της Γωγώς Γεωργίου

 

Σήμερα γιορτή της μάνας ( η λέξη μητέρα πάντα με ξένιζε ) θέλω μόνο αυτό που είχα γράψει για εκείνη πριν 7 χρόνια…και μια συμβουλή: όχι στα παιδιά,  Στις ΜΑΝΑΔΕΣ: Πλησιάστε τα παιδιά σας! Να σας σέβονται να σας αγαπούν και όχι να σας φοβούνται! Μην γίνεστε κριτικοί Δεν παίζετε σε παράσταση! Είναι αυτόνομοι άνθρωποι όχι το μέσον πραγμάτωσης των δικών σας ονείρων και των προσδοκιών!…..

Πάντα αψεγάδιαστη, 4 Νοεμβρίου 2014 στις 1:29 π.μ. …με αφορμή το θάνατο μιλώ λοιπόν για τη ζωή, σχήμα οξύμωρο νομίζω το έλεγαν…ποτέ δεν ήμουν καλή στα φιλολογικά προς μεγάλη απογοήτευση της καλής μου φιλολόγου κυρίας Ελένης Καλδάνη…

Κάποια πράγματα τ’ αποφεύγουμε καιρό γιατί φοβόμαστε να μιλήσουμε μαζί τους. πάντα ένοιωθα την ανάγκη να μιλήσω για σένα αλλά φοβούμουνα.  Όπως τότε..θυμάσαι;…Τότε που κοριτσάκι μικρό ήθελα τόσο πολυ να τρέξω να σου πω …Τι ε; όλα…όλα, όσα ένα κορίτσι μοιράζεται η θα ήθελε να μοιράζεται με τη μάνα του…και δεν το έκανα ποτέ. Ε..Θυμάσαι; τα απολύτως απαραίτητα. Πάντοτε τα απολύτως απαραίτητα…Κάποια δεν στα έλεγα για να μην σε στεναχωρήσω, ήσουν πάντα τόσο ευαίσθητη  και έκλαιγες με το παραμικρό και με άγχωνε τόσο το κλάμα σου και άλλα δεν στα έλεγα για ν’ αποφύγω τη γκρίνια σου!  Μάλιστα κυρία ΦΛΩΡΑ…Υπέροχη μοναχοκόρη καθαιρεθέντος στρατιωτικού…Μοναχική αγαπημένη του πολιτικού εξόριστου πατέρα μου …Πάντα όμορφη… Θυμάμαι …δεν επέτρεπες να σε δει κανείς αχτένιστη …απεριποίητη και ποιος σε άκουγε αν τολμούσα να φέρω κόσμο στο σπίτι χωρίς να σ’ έχω ειδοποιήσει τόση ώρα πριν όση χρειαζόσουν για να είσαι ευπρεπώς παρουσιάσιμη! Πόσο αξέχαστο εκείνο το επικριτικό σου απελπισμένο βλέμμα κάθε φορά που αρνιόμουν να φορέσω εκείνα που ήθελες ..που θεωρούσες κατάλληλα! Το ίδιο βλέμμα το αντίκρυζα κάθε πρωί…χρόνια ολόκληρα…

Πως κυκλοφορείς έτσι παιδάκι μου; σαν λέτσος! δεν έχεις ρούχα; είναι ντύσιμο δεσποινίδος αυτό; δεν ντρέπεσαι; τι θα πει ο κόσμος; τ ι  θ α  π ε ι  ο  κ ό σ μ ο ς!  Πόσο τον φοβόσουν τον κόσμο και τη γνώμη του, Θεέ μου, πόσα χάσαμε εξ αιτίας του ενδιαφέροντος σου για το τι θα πει ο κόσμος.

Μ’ έμαθες να απαντάω μονολεκτικά……

-πως πήγε το σχολείο;

-καλά

-πως πέρασες απόψε;

-καλά

-πως κοιμήθηκες;

-καλά

-θα βγεις;

-ναι

-μην αργήσεις

-καλά 

-έχεις κάτι;

– όχι …

Απέφευγα την κριτική σου …και την γκρίνια σου …και δεν μιλάγαμε ποτέ… και μεγάλωνα… και δεν άλλαζες…ούτε κι’ εγώ. Εσύ με τον κόσμο σου που όλο κάτι θα έλεγες…κι’ εγώ που πάντα ΚΑΛΑ ήμουν …

Θυμάμαι…

Χειμώνας του 1986 …είχες σπάσει το χέρι σου ….αλλά έπρεπε να γίνουν οι δουλειές του σπιτιού για τα Χριστούγεννα και είχες βάλει τον πατέρα μου να βγάλει τις κουρτίνες να τις πλύνει και αφού τις σιδερώσει να τις κρεμάσει ξανά!!!!!! Έλεος πια μ’ εκείνες τις κουρτίνες που έπιαναν από τοίχο σε τοίχο και από το ταβάνι ως πάτωμα! Και μπαίνοντας μέσα …Αχ δεν φαντάζεσαι πόσο αστείο ήταν το σκηνικό! Εσύ με το χέρι στο γύψο καθισμένη σε μια καρέκλα (συγχώρα με αλλά μου θύμισες τόσο τον Μέγα Ναπολέοντα !) και ο δόλιος ο πατέρας σκαρφαλωμένος να κρεμάει τις ατέλειωτες κουρτίνες σου!

–Ρε Φάνη! Ήμαρτον πια!  δεν βλέπεις τη σούρα; ισομοίρασέ την! Αχ! τι έπαθα η κακομοίρα, να μην μπορώ να κάνω όλες τις δουλειές μου όπως θέλω! ααααχ! Δεν κρατήθηκα κι’ έβαλα τα γέλια που μου κόπηκαν φυσικά μόλις γύρισες μ’ εκείνο το τόσο γνώριμο βλέμμα. Αχ ρε μάνα, κυρία Φλώρα! Με τα υπέροχα γλυκά του κουταλιού που δεν έπρεπε να τρώω γιατί και θα πάχαινα αδικαιολόγητα όπως έλεγες και τα είχες φτιαγμένα μην τυχόν «και έρθει κανένας άνθρωπος να μην έχω κάτι να κεράσω;» Λες και υπήρχε ποτέ περίπτωση να φάω ένα ολόκληρο βάζο! «Άσε με ρε μάνα! Λες να το έτρωγα όλο; Πωπωωω! Δεν αντέχεσαι!«………Και στο καπάκι αλλαγή πλευρές στην κασέτα¨ «ΒΕΒΑΙΑ!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ!!! ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ !! ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ???ΑΡΠΑΖΕΣΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ !!ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΟΥΛΑ!!ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!!ΝΑ ΠΛΕΝΩ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ ΝΑ…Ατέλειωτος αυτός ο μονόλογος πάντα. Ποτέ δεν τον άκουσα ως το τέλος! Έλεγα πάντα ένα «Καλά, γεια σου μαμά !» Κι’ έφευγα…………. Μέχρι ..που κάποια μέρα  χωρίς καμία αναστάτωση αρρώστια η κάτι άλλο ..αθορυβα και με την αξιοπρέπεια που πάντα ήθελες(να μην καταντήσω να με σιχαίνονται..έλεγες ) έφυγες εσύ! Και τότε ξαφνικά ήθελα τόσο να σε αρπάξω από τους ντελικάτους ώμους σου ..να μην με σταματήσει το σαστισμένο βλέμμα σου και να σου φωνάξω όλα όσα δεν σου είπα ποτέ! Λείπεις χρόνια πια και ξέρεις κάτι; Μου λείπει η γκρίνια σου.  Όλα σου μου λείπουν γαμώτο ναι, οκ ξέρω –ΜΗΝ ΒΡΙΖΕΙΣ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΣΑΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΗΣ! ΜΑΖΕΨΟΥ! ΑΧ ΡΕ ΜΑΝΑ…ΠΟΣΑ ΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΞΕΡΕΣ…ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΧΑΣΑΜΕ…