Η τέταρτη μεγάλη φούσκα.

γράφει ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Το 2008 χάνω το εγκριτικό μου όριο που ήταν 10.000€ για παραγγελίες σε προμηθευτές εξοπλισμού και λογισμικού πληροφορικής στην Τράπεζα Πειραιώς. Η Τράπεζα, στο χείλος του γκρεμού εξαιτίας της κρίσης στις ΗΠΑ (βλ. ταινία «Το μεγάλο σορτάρισμα»), αλλά και στην Ελλάδα εξαιτίας της αφλογιστίας των Dealing Rooms, έκοψε όλα τα έξοδα και τα περνούσε από επιτροπή. Από 0€ έως 5.000€ αποφάσιζε ο «τσέο», δηλαδή ο κατά Νοτοπούλου CEO, στα ελληνικά «Διευθύνων Σύμβουλος». Άνω των 5.000€, το θέμα πήγαινε επιτροπή έργων Πληροφορικής. Το μόνο σίγουρο που έτρεχε σωστά στην τράπεζα, ήταν οι μισθοί των.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω, ότι η κρίση ξεκίνησε το 2008 και όχι το 2010. Το 2010 την πήραν χαμπάρι οι αδαείς, οι άσχετοι με τον χρηματοοικονομικό χώρο. Ο άλλος, πήγε στο Καστελόριζο να μας πει τα μαντάτα που κάποιοι ξέραμε και φοβόμασταν, ότι θα ξυπνήσουμε με δραχμές.

Τελικά, ήρθε το IMF (ΔΝΤ στα Ελληνικά) και η τρόικα. Είναι φοβερό να φεύγεις από το γραφείο και με ένα τηλεφώνημα να κάνεις αναστροφή στην Κηφισίας, επειδή η τρόικα ζήτησε κάτι. Συνέβη και αυτό…

Εκείνη την εποχή, η τράπεζα Πειραιώς είχε συνάψει σύμβαση με την Αμερικάνικη Εταιρεία TIBCO, νούμερο ένα στα συστήματα Enterprise Service Bus και Application Messaging. Η έδρα της συγκεκριμένης εταιρείας στην περιοχή ΕΜΕΑ (Europe, Middle East, Africa) βρίσκεται στο Μόναχο, ενώ ταυτόχρονα πασχίζει ο καλός φίλος Ιπποκράτης από την Κύπρο να πάρει την αντιπροσωπεία στην Ελλάδα, χωρίς επιτυχία. Partner της εταιρείας TIBCO είναι η Intrasoft, η οποία παρέχει αρωγή στην TIBCO, μόνο κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης του προσωπικού, δίνοντας laptop.

Ταυτόχρονα, δεχόμαστε επισκέψεις από το Quality Assurance Team της DELL και συγκεκριμένα από τον Lucas, έναν εξαιρετικό και ευθύ τύπο από την Ολλανδία. «Lucas, τα παίρνουν οι Ολλανδοί πολιτικοί;» ήταν η ερώτηση, μιας και το ΔΝΤ είχε ριζώσει στην Ελλάδα. «Βεβαίως τα παίρνουν. Όλοι τα παίρνουν, αλλά εμείς οι Ολλανδοί δεν το παρακάνουμε».

Η TIBCO θα κάνει αιφνιδιαστικό έλεγχο ως προς τις άδειες χρήσης του λογισμικού της. Εκεί θα βρεθούν, όχι ακριβώς παραβάσεις, αλλά παρεξηγήσεις ως προς τις ποσότητες εξαιτίας του Virtualization. Ακολουθεί επιτόπιος έλεγχος από τον Sven, original Βαυαρό με ξανθό μαλλί και γαλανά μάτια. Τον συνοδεύει ο διευθυντής του, Andreas Dan. Η διαφορά στην αξία είναι μεγάλη τελικά και ο Sven αποστέλλει επίσημη προσφορά σε τιμές καταλόγου (listing price). Ο διευθυντής του ο Andreas, αντιλαμβανόμενος ότι δεν έχει ιδέα ότι ζητάνε τα μαλλιά της κεφαλής μας, ζητάει να φύγουμε από το γραφείο, δηλαδή να του το παραχωρήσουμε, προκειμένου να ξεχέσει τον Sven. Τότε ο Sven, ενώπιον όλων είπε: «I feel like an idiot». Του παραχωρήσαμε το γραφείο, ο Andreas ξέχεσε όντως τον Sven και τελικά μας πρότειναν μία τιμή με 80% έκπτωση, επειδή η τράπεζα ήταν συστεμική και επειδή η Ελλάδα ήταν στο χείλος του γκρεμού.

Δεν περίμενα ποτέ από τους «κακούς Γερμανούς» να μας φερθούν τόσο καλά. Οι σχέσεις με τον Sven αναπτύχθηκαν περισσότερο. Κάποια στιγμή κι ενώ είχαμε δείπνο στην Μυρτιά, εκεί στη Νέα Σμύρνη, τον ρώτησα: «Sven, τι λένε για εμάς τους Έλληνες εκεί στη Γερμανία;». Εγώ φυσικά γνώριζα λόγω δορυφορικής TV, αλλά ήθελα να πιστοποιήσω το κλίμα.

«Να σου πω με κάθε ειλικρίνεια. Στην αρχή σας έβριζαν. Μετά όμως ήρθαν οι διανοούμενοι και έθεσαν θέμα της κυριαρχικής επιβολής των Γερμανών. Για την κατάσταση στην Ελλάδα φταίει η Γερμανία και η Γαλλία και όλες οι ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Η ευθύνη δεν αφορά την έννοια της αντιμετώπισης της χώρας ως προτεκτοράτο, αλλά αφορά την ισορροπία ανάμεσα στα αγαθά και το νόμισμα. Δηλαδή, εφόσον τα Γερμανικά αυτοκίνητα είναι τα πιο καλά και επιθυμητά στην Ευρώπη, υπήρχε η ανάγκη για συναλλαγή σε γερμανικό μάρκο. Αυτό δημιουργούσε αυξημένη ζήτηση στο νόμισμα, άρα και ακριβό νόμισμα, με αποτέλεσμα τα γερμανικά αυτοκίνητα να είναι ακριβότερα. Αυτό ήταν μία αυτόματη ισορροπία μεταξύ αγαθού και νομίσματος. Τώρα με το Ευρώ χάθηκε αυτή η αυτόματη εξισορρόπηση. Επίσης, η Γερμανική κυβέρνηση μας έχει επιβάλει ένα σωρό νέους φόρους, κάτι που αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι τα χρήματα καταλήγουν σε χώρες σαν την Ελλάδα, οι οποίες παράγουν ελλείματα λόγω μικροπολιτικής. Δηλαδή, διορισμοί στο Δημόσιο, κλοπές αναλώσιμων και άλλα πολλά. Μας ενόχλησε το γεγονός, ότι νομίσατε ότι δεν καταλαβαίνουμε που πάνε τα χρήματα…»

Είναι προφανές, ότι η Ελλάδα είναι ένα κράτος υπηρεσιών κι όχι πρωτογενούς παραγωγής. Τα μηνύματα από τους Ευρωπαίους συναδέλφους μας ήταν: «Δεν παράγετε τίποτα και το ισοζύγιο είναι αρνητικό…»

Την ίδια ώρα που τα έλεγε αυτά ο Sven, είχα δύο φίλους δημόσιους υπαλλήλους που δεν πάταγαν στην δουλειά τους και έπαιρναν χλωρίνες από τα αναλώσιμα του νοσοκομείου για το σπίτι. Ταυτόχρονα, είχα συνομιλία στον LinkedIn με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για υπηρεσίες που είναι όλοι άφαντοι. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άφαντοι και πληρώνονται κανονικά. Φαίνεται, ότι η χρυσή αγελάδα των ψήφων εξακολουθεί να είναι το δημόσιο.

Μετά τη μακροσκελή εισαγωγή, τολμώ να διατυπώσω, ότι η μεγαλύτερη φούσκα στην ιστορία της μεταπολίτευσης ήταν η αντιμνημονιακή ρητορική. Το ίδιο επισημαίνει στο βιβλίο του ο αξιότιμος καθηγητής του Παντείου κ. Σωτηρόπουλος. Συγκεκριμένα αναφέρει, ότι η Αριστερά εγκατέλειψε την «αντιδεξιά» ρητορική και στράφηκε στην «αντιμνημονιακή» ρητορική. Το ίδιο έπραξε και η ΧΑ, στηρίζοντας Δούρου στο δεύτερο γύρο των εκλογών του 2015, μαζί με τους Μαρινάκη – Μόραλη…

Την εποχή των μνημονίων επισκεπτόμουν ένα κατάστημα φίλου στον Άγιο Δημήτριο, το οποίο πωλούσε τρόφιμα. Είχε αναρτήσει ένα φύλο Α4 με διάφορες χειρόγραφες μπούρδες κατά του μνημονίου, το οποίο μνημόνιο, προφανώς δεν είχε διαβάσει. Και του λέω: «Βγάλτη αυτή τη μαλακία που κρέμασες. Το μνημόνιο λέει ότι πρέπει να καταργηθεί ο έμμεσος φόρος στο χαρτί Α4, που μόλις χρησιμοποίησες υπέρ συγγραφέων. Οι αγαπητοί συγγραφείς κατάφεραν να βγάζουν λεφτά από το πακέτο Α4, επειδή θεωρούν ότι θα χρησιμοποιήσεις το χαρτί για να βγάλεις φωτοαντίγραφο του βιβλίου τους. Αν εσύ φτιάχνεις σαΐτες ή γουστάρεις να χρησιμοποιείς το Α4 ως κωλόχαρτο, θα τους πληρώσεις. Χώρια που σε θεωρεί ανίκανο να γράψεις σε λευκό χαρτί ένα υπέροχο ποίημα, επειδή είσαι καψούρης, χωρίς να αντιγράψεις. Αυτά λέει μεταξύ άλλων το μνημόνιο….»

Τελικά, δεν μάθαμε από την Δούρου πώς μαζεύει τα σκουπίδια ο αντιμνημονιακός αιρετός, ενώ εμείς δεν έχουμε μπλε κάδους στη γειτονιά μας, το έτος 2021, εδώ στο Νέο Ανατολικό Βερολίνο των Βαλκανίων.

Το 2015, οι φήμες φέρουν τον Τσίπρα να θέλει να διώξει τον Σάλλα από την Πειραιώς, ξεχνώντας το φιάσκο της ΑΜΚ μετά από την παγκόσμια τουρνέ Συριζαίου στελέχους της Τράπεζας… Την ίδια στιγμή ο τραπεζικός κλάδος ανησυχεί για τον συνδυασμό Τσίπρα – Τραμπ… Τελικά την πλήρωσε η Μακεδονία…

Όσο για το ΤΧΣ, κανείς δεν ξέρει τους πραγματικούς όρους… κι όποιος το επικαλείται, δεν ξέρει τι του γίνεται.

Για τα stress test και την Blackrock, ας μην μιλήσουμε καλύτερα…