Σαν το παλιό καλό κρασί

γράφει η Πολυτίμη Μουρατίδου

 

Ήταν γύρω στις 6 το απόγευμα. Μετά από πολλές κούπες καφέ, άρχισε πάλι να φωνάζει.

– Είναι η τελευταία φορά που σε ρωτάω, δε θα σε παρακαλάω για πολύ ακόμα. Γιατί;

Δεν καταλαβαίνει. Όσες φορές και να του εξηγήσω δεν καταλαβαίνει. Αλλά τι να κάνω, προσπαθώ ξανά και ξανά, μπας και γλιτώσω.

– Με γοητεύουν τα αρχαία αντικείμενα. Αυτά που μέσα στον χρόνο συνεχίζουν να διατηρούν την μορφή τους και να μεταφέρουν μαζί τις στιγμές των ανθρώπων που κάποτε τα κατείχαν. Από μικρή την είχα αυτή την αγάπη. Σκέψου, ότι στα μουσεία, όταν όλα τα παιδιά νύσταζαν και παραπονιόντουσαν, εγώ με μάτια ορθάνοιχτα παρατηρούσα τα πάντα. Και σήμερα, έτσι είμαι. Συνήθως δεν κοιτάω καν τις λεζάντες κάτω απ’ τα εκθέματα, σκαρφίζομαι τις δικές μου ιστορίες. Τι να σου πω, ζωντάνευαν ξαφνικά οι μορφές. Τα αντικείμενα κινούνταν, όσο οι ιδιοκτήτες τους τα «χρησιμοποιούσαν». Τους έβλεπα να τρώνε, να κοιμούνται, να παίζουν, να χορεύουν, να δημιουργούν. Μαγικό, δεν είναι; Καμιά φορά, αν έχω όρεξη, μηχανεύομαι και άλλες λεπτομέρειες- τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, την ιδιότητά τους, τη ζωή και τα βιώματα τους. Να, και αυτή τη λάμπα που με φωτίζει τώρα κατάματα, θα την εκτιμήσω περισσότερο όταν πάψει να λειτουργεί. Θα έχει μια ιστορία να μου πει. Σαν το παλιό καλό κρασί. Όσο πιο παλιό, τόσο πιο καλό. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι τα αντικείμενα που με σαγηνεύουν. Οι άνθρωποι είναι. Οι άνθρωποι και το στίγμα που αφήνουν σε αυτόν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι και οι στιγμές τους εδώ στη Γη. Μη σου πω ότι τους προτιμώ από τους ζωντανούς…

Άρχισε να ξεφυσάει πάλι. Ώρα να σταματήσω, σκέφτηκα, δεν με παίρνει άλλο.

– Μου τα ‘χεις πει αυτά εκατό φορές. Πιστεύω, καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν νόημα. Είναι άκυρα και άκαιρα. Περιμένω μια σαφή απάντηση, και γνωρίζεις πολύ καλά ότι η υπομονή δεν αποτελεί προτέρημά μου.

– Την απάντηση την έχω δώσει. Εσείς απ’ ότι φαίνεται όμως, περιμένατε κάτι καλύτερο, δεν ξέρω. Νομίζω ήμουν σαφής. Προτιμώ να τον σκέφτομαι στον χώρο, να φαντάζομαι τις κινήσεις του, παρά να τον αντικρίζω πραγματικά. Και το όπλο στο συρτάρι ήταν το καλύτερο μέσο για να το πετύχω αυτό. Τι θέλετε να σας πω; Ότι σκότωσα τον άντρα μου; Ε ναι λοιπόν, το έκανα. Κουράστηκα, με αηδίασε η ρουτίνα. Τουλάχιστον τώρα θα τον θυμάμαι όποτε και όπως θέλω… Είχε χαθεί η μαγεία, κύριε αστυνόμε…

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την πρόταση μου και χτύπησε η πόρτα. Ο ψυχίατρος ήταν πάλι. Έχω βαρεθεί να τον βλέπω και αυτόν…

Αναδημοσίευση; https://www.grafein.gr/san-to-palio-kalo-krasi/