Κολλημένη στο…φανάρι

γράφει η  PoorMe!

Τί είπες τώρα!

 

Κολλημένη στο φανάρι και περνάω φρίκη!  Έχω αργήσει, εννοείται. Τίποτα δεν πάει καλά κι αναρωτιέμαι στωικά αν φταίει η μαγνητική καταιγίδα, όπως είπε η Άννα. ‘Oλα τα ξέρει αυτό το κορίτσι… Μου τα μετέφερε όπως τ’ άκουσε στις ειδήσεις, κάπου μεταξύ «τυρού και αχλαδιού» χθες – τί έκφραση κι αυτή, Θεέ μου – τα μισώ και τα δύο εξάλλου! Και τη μαγνητική, ακόμη περισσότερο, που έκανε τη ζωή μου μπάχαλο, ναι, καλά, αν υποθέσουμε ότι αυτή φταίει!

Κι εκεί που το βλέπω ότι ο σκελετός μου μετά από πολλές δεκαετίες θα ανακαλυφθεί πάνω σ΄ αυτό το τιμόνι – θα αναρωτιούνται, δε, πώς ήρθε το τέλος των κολλημένων σ’ εκείνη την απίστευτη κίνηση, έρευνες, κανάλια, συσκέψεις, γκρο πλαν της αποστεωμένης πια φάτσας μου! – ακούω από το διπλανό ραδιόφωνο τους Mamas and the  Papas στο California Dreaming…Και φίλε, νιώθω το μυαλό μου να ξεκολλάει και να ίπταται σα ροζ σαπουνόφουσκα, πάνω από σταματημένους, αγανακτισμένους και πονεμένους, πίσω στο εφηβικό μου δωμάτιο και το ραδιόφωνο της εποχής. 

Εξετάσεις και διάβασμα, το άγρυπνο μάτι της μάνας να επιτηρεί χειρότερα από της μαθηματικού μας, όταν βέβαια δεν έστιβε πορτοκαλάδες και σε ρωτούσε «πώς πας, πουλάκι μου, τελειώνεις;» Τέλειωσα, ρε μάνα, κι αυτά και όλα τα υπόλοιπα και κόλλησα τη ζωή μου στο φανάρι της κρίσης, που οι ψυχολόγοι μας τρώνε να την ψάξουμε μέσα μας και καλά, αλλά το θυμητικό μου έχει γυρίσει σ΄ εκείνα τα ζαχαρωτά μεσημέρια του καλοκαιριού που πάταγα στις μύτες μη σε ξυπνήσω κι αλλοίμονό μου! Που ανέμιζε η λευκή γάζα στα παράθυρα και το φως ήταν τόσο όμορφο και γεμάτο υποσχέσεις… Το δωδέκατο παγωτό ξυλάκι το απόγευμα , δυο περισσότερα από την Άννα και μόλις τρία λιγότερα από τον Πέτρο, αλλά αυτός δεν πιάνεται, γιατί η θεία του είχε το περίπτερο… Που, αν με άφηναν, θα πηγαίναμε θερινό σινεμά και θα ‘ βλεπα και τον ψηλό από το τρίτο θρανίο.

Αν κι αυτό οφείλεται στη μαγνητική καταιγίδα, αν το πέταγμα του μυαλού στις ρόδινες μέρες μου, που τότε τις έβλεπα βαρετές και συνηθισμένες, φταίει για το χαμόγελό μου, χαμογελάω πιο πλατιά κι ο διπλανός με το California Dreaming μου το αντιγυρίζει…

Α, κάτι γίνεται… Βάζω πάλι μπροστά τη μηχανή, προχωράμε…

Αναδημοσίευση από imaginistes 1/6/13