Η 5η μεγάλη φούσκα

γράφει ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σε γράψει η ιστορία. Μπορείς να γίνεις ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Πωλ Ποτ, ο Καλιγούλας, ο Νέρωνας. Μπορείς όμως να γίνεις και ο Πυθαγόρας, ο Fibonacci, ο Φραγκλίνος, ο Νεύτωνας κλπ.

Ο Τσίπρας επέλεξε να περάσει στην ιστορία με το δημοψήφισμα. Ήθελε να μιμηθεί τον Κ. Καραμανλή τότε που έπραξε το ουσιώδες δημοψήφισμα για το πολίτευμα της Ελλάδος. Κι ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου, «ο Γέρος της Δημοκρατίας», βάραγε προσοχές στο παλάτι, ο «χωριάτης από τας Σέρρας», είπε στον τότε βασιλιά «περίμενε τηλεφώνημα». Και φυσικά τον δούλευε και καλά έκανε.

Ο Τσίπρας, επιθυμώντας διακαώς να μιμηθεί Αντρέα και Καραμανλή, την έκανε την κουτουράδα, για να μην πω άλλη λέξη και έβαλε στο παλμαρέ του ένα δημοψήφισμα, το δεύτερο στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Το αποτέλεσμα ήταν να αγοράσουν, για μία ακόμα φορά οι Έλληνες κωλόχαρτο.

Χρυσή αυγή και ΣΥΡΙΖΑ + Μπάνος Καμμένος, κυκλοφορούν με αυτοκόλλητα στο πέτο που αναγράφουν «ΟΧΙ». Μπλε οι μεν, κόκκινο φόντο οι δε. Δεν την ψυλλιάστηκαν στην Κουμουνδούρου την τακτική της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή αφουγκράζονταν καλά το λαϊκό αίσθημα, έλεγε τις παπάτζες της και μετά έκραζε πως ο λαός συμφωνεί μαζί της. Με λίγα λόγια, χαϊδεύουμε αυτιά και πιο απλά, λαϊκισμός.

Διχασμός στο FB και στις πλατείες. Οι γυναίκες εξέλαβαν το μήνυμα ότι οι ξένοι μας έλεγαν «κάτσε να σε γ….», την ώρα που ο ESM έτρεχε για εμάς με το προνομιακό επιτόκιο 1%, σε αντίθεση με την τιμολογιακή πολιτική της ΕΚΤ πρός άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να υπάρχει ρευστότητα στην αγορά και μπας και ξεχρεώσουμε την ασυδοσία του ειδώλου του Τσίπρα, Αντρέα…

«Σε 48 ώρες θα σας έχω νέα πρόταση» είπε ο Τσίπρας και φυσικά διαψεύσθηκε. «Go back κυρία Merkel» έλεγε και μετά «έφαγε ξυλιές» στην καγκελαρία από την Αγγέλα, που του εξηγούσε πώς λειτουργεί ένα κράτος και το μεγάλο μαγαζί που λέγεται Ευρώπη. Η ιστορία έχει καταγράψει με ποιο τρόπο οι Ναζί κέρδισαν τις εκλογές με σχετική πλειοψηφία. Μετά το κραχ του 1929, ο Χίτλερ δικαιώθηκε. Έφταιγαν οι ξένοι που έκλεισε η στρόφιγγα των αναπτυξιακών χρηματοδοτήσεων, κυρίως από τις ΗΠΑ. Η ίδια Χιτλερική λαϊκίστικη ρητορική εφαρμόσθηκε και στην Ελλάδα, όπου υπήρχαν τα γνωστά στρατόπεδα των «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών». Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τον Κασιδιάρη να στηρίζει Δούρου στο δεύτερο γύρο των εκλογών της ΤΑ για την περιφέρεια Αττικής.

Έντρομοι φίλοι, άσχετοι με την υπόθεση με καλούν συνέχεια στο τηλέφωνο. «Τι γίνεται;» «Πες μας τι να κάνουμε…» Το τηλέφωνο δεν σταματά και αυτό το γράφω χωρίς καμία υπερβολή. Τα μετράω από δω, τα μετράω από κει και διαπιστώνω ότι ρευστά διαθέσιμα επαρκούν για 7-8 μέρες. Τα capital control μας επέτρεπαν 60 ευρώ cash την ημέρα. Τα περισσότερα ΑΤΜ δεν είχαν εικοσάρικα και τα 60 έγιναν 50. Οι περισσότεροι στήνονταν στις 23:30 το βράδυ και περίμεναν να αλλάξει η ημέρα για να πάρουν την επόμενη δόση.

Το ψηφοδέλτιο για το ΝΑΙ – ΟΧΙ ήταν ότι πιο γελοίο υπήρχε. Είχε ως αναφορά μία πρόταση για την οποία ίσχυαν α) ότι είχε λήξει και β) ότι κανείς δεν είχε διαβάσει. Κατά συνέπεια, το ερώτημα ήταν «μένουμε Ευρώπη;». Δεν θέλω να σχολιάσω το γεγονός ότι το ΟΧΙ ήταν πρώτο.

Τότε, διατύπωσα την άποψη ότι δεν πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε, μήπως και η μεγάλη αποχή καταστήσει ηθικά το δημοψήφισμα άκυρο. Φίλος και παλιός συνάδελφος, επίσης τραπεζικός, υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθήνας το 2015, με συνεχάρη για την ανάλυση αλλά με έπεισε πώς πρέπει να πάμε ψηφίσουμε για να περισώσουμε τη χώρα. Πήγα στο εκλογικό τμήμα και βρήκα στην είσοδο καλό συμπολίτη που κάναμε αγώνα μαζί για μια κεραία της Wind, δίπλα σε σχολείο. Είχε στο πέτο το «ΟΧΙ». Μόλις με είδε γέλασε. «Τι κάνεις ρε μαλάκα εδώ με το ΟΧΙ; Ρε συ, εσύ είσαι έξυπνος.» Δεν εξέφρασε αντίρρηση ο καλός φίλος αριστερός, που όταν εργαστήκαμε μαζί, κεντήσαμε.

Κάποια στιγμή ενεπλάκην σε πριβέ συζήτηση με χρυσαυγίτισσα. Ήταν κατά του ευρώ. «Που θα τα βρείτε ρε μαλάκες τα λεφτά;» Καμία απάντηση. «Τα λεφτά είναι χαρτιά» έλεγε ο συριζαίος. Αν τα λεφτά ήταν χαρτιά, η μονόπολη στο σπίτι θα μας έκανε πλούσιους. Για να μην αναφέρω το «I owe you» του Γιάννη με το ένα «ν». Που τον είδα στο ΑΤΜ της Alpha Bank στην Κοραή, να περιμένει στην ουρά, χωρίς να πουλάει τις μαγκιές που έλεγε στην TV.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ έπαιζε τη μασημένη κασέτα της Ευρώπης των μονοπωλίων και του κακού καπιταλισμού. Αν ήμουν ηγέτης του ΚΚΕ, δεν θα κατέβαζα το κόμμα στις Ευρωεκλογές ή θα δήλωνα παραίτηση των αμοιβών των ευρωβουλευτών. Διότι τελικά προκύπτει, ότι «τα φράγκα», ουδείς μίσησε.

Δεν θα ξεχάσω την εικόνα στο ΑΤΜ της Βουλής των Ελλήνων με αριστερούς βουλευτές να σηκώνουν ότι μπορούν. Και φυσικά ο Λαφαζάνης να λέει «να μην σηκώσουν μια πεντακοσάρα για το ΣΚ;». Τι λες βρε περίεργε; Ένας βουλευτής χρειάζεται ένα μισθό πτυχιούχου που δουλεύει σε καφετέρια, μόνο για ΣΚ; Η λογική αυτή, παραπέμπει σε αριστοκρατία, την οποία απεχθάνομαι όσο τίποτα άλλο.

Και έουμε και τη λίστα Λαγκάρντ. Ναι! Έχω φίλο που ήταν στη λίστα Λαγκάρντ. Τίποτα δεν έγινε γιατί όλα ήταν νόμιμα. Δικά του ήταν, τα πήγε στην Ελβετία. Δεν τα πήγε στη Β. Κορέα, ούτε στην Κούβα. Δεν έχω φίλους ηλίθιους.

Τελικά, ο γάτος της Ευρώπης, έβγαλε έρπη, πήγε στην Τουλούζ για γενική επισκευή, όταν «χάθηκε» για λίγες μέρες με το Falcon στην Γαλλία και μετά οργίαζαν οι γιατροί για το χαμένο «ρ» εξαιτίας ψυχοφαρμάκων. Οι φήμες για μπάφους στον πιο ακριβό δρόμο της Ευρώπης που φιλοξενεί κρατική περιουσία, μάλλον ήταν αληθείς.

Αν θυμάμαι καλά, κέρδισε το ΝΑΙ, βασιζόμενο στην «ενός ανδρός αρχή»…..