στο μακρινό 1961…ΟΛΟΣΩΜΗ

Κώστας Μοναστήρας

❀❀❀

 

Ο ολόσωμος καθρέφτης/ ο καρφωμένος/ στο έμπα της ντουλάπας/
έχει γεράσει/ ξεχνάει πια/ τι πρέπει να δείχνει.
Όλο τα μπερδεύει
«γιατί άραγε, δεν τον κάνει κομμάτια, γιατί δεν τον πετάει η γραία κυρία»
λέει / το άδειο ανθοδοχείο/ στο γιασεμί / που θάλλει/ σε μια φωτογραφία/
και το ζηλεύει.

“Την δείχνει, όπως ήταν, με το ολόσωμο μαγιό της, μικρή,
τότε που την κυνήγαγε ο Αύγουστος, να της το βγάλει”
είπε η καρέκλα

που απέναντι απ’ τον καθρέφτη/ την έχει βάλει η κυρία / κι εκεί αφημένη / όλο κοιτάζει / το κορίτσι/ και τον Αύγουστο/ που πάλι έξω γυρίζει/ νέος, όπως πάντα.