Ο Αύγουστος ενός μοναχικού ανθρώπου

Αύγουστος στη  Αθήνα

του John Τ

 

Η πόλη μουντή  άδεια και ζεστή σαν και η ίδια να ήθελε να πάρει τον χρόνο της, να ξεκουραστεί από τα εκατομμύρια των κατοίκων της ..και εγώ ένας ξεχασμένος εργαζόμενος στις διακοπές της.  Χαρά γιατί έχω “εργασία”… η λύπη που έμεινα εδώ…μονοτονία η ξεκούραση  …ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω.

Πάντα ήμουν  των βιαστικών αποφάσεων … και   προσπαθώ να βρω μια όαση  τα Σαββατοκύριακα…   στην Αίγινα και στην Αγία Μαρίνα . Πλοίο το  πρωινό  του Σαββάτου, δεν σε νοιάζει πως ξύπνησες,  απλά σε νοιάζει να φύγεις.  Φτάνοντας ,  πηγαίνω στην πισίνα του ξενοδοχείου  και κάπου εκεί αισθάνομαι τυχερός γιατί είμαι κοντά  στην Αθήνα όπου τη βγάζω οικονομικά και προπαντός  φιλόξενα…. Να μου θυμίζει κάτι από παλιά …

Συνέχεια  στο beach bar στην Αγία Μαρίνα, κοιτώ  την πισίνα .. είσαι για μια δεύτερη βουτιά ρωτώ τον εαυτό μου, και πριν το καταλάβω είμαι ήδη μέσα  στο νερό. Εκεί ξεχνάω που είμαι πότε δουλεύω ξανά.. Η σκέψεις περνάν αστραπιαία.

Το βράδυ για ένα γρήγορο ποτό και ξεκούραση. Την Κυριακή καφές δίπλα στην πισίνα του ξενοδοχειου  να ξεκουράζονται σώμα και πνεύμα.. η ώρα πήγε 2. Αναρωτιέμαι αν  προλαβαίνω  μια ακόμη γρήγορη επίσκεψη στο beach  bar,  μα φυσικά και προλαβαίνω ,  άλλωστε και χρόνος είναι ανθρώπινη εφεύρεση.

Στην συνεχεία  επιστροφή στην πόλη της Αίγινας.  Ώρα 7, βόλτα στα σοκάκια της και στον πύργο του Καπποδίστρια, και να το,  βλέπω το καράβι της επιστροφής να με καλεί…

Για μια ακόμα φορά όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα.  Φτάνω στον Πειραιά. Βάζω το κλειδί στην πόρτα και αναρωτιέμαι αν πήγα στην Αίγινα  η αν έμεινα εδώ… καληνύχτα