Ιστορίες για την ποίηση…«Ο γάτος μου»

Γιώργης Παυλόπουλος

Ο γάτος μου

έχει όλα τα ελαττώματα

και τις αδυναμίες μου.

Νωχελής και ακαμάτης

νυχτόβιος και ονειροπόλος

του αρέσει να μυρίζει το σκοτάδι.

Σπάταλος στα χάδια

ρίχνεται στο κορίτσι μου

χώνεται στα πόδια της

κι όταν τον διώχνω

μου παρασταίνει τον τίγρη.

Συχνά τον γελοιοποιώ

και τότε αγριεύει

σηκώνουνται στη ράχη του οι τρίχες

και μου δείχνει τα νύχια του.

Όταν οι καλεσμένοι μου

μιλάνε για πολιτική

πλήττει και κοιμάται στο χαλί.

Δεν μου επιτρέπει να βλέπω τηλεόραση

κι έμαθε με την ουρά του

να μου κλείνει το κουμπί.

Ωστόσο δεν χώνει την ουρά του πουθενά.

Δειλός και άτολμος

δεν ανεβαίνει ποτέ στα κεραμίδια.

Αγαπάει τις όμορφες γάτες

αλλά κανείς δεν ξέρει

πού σμίγει τις φιλενάδες του.

Αλχημιστής απολαύσεων

αριστοτέχνης εκπλήξεων

σκηνοθέτης της σκιάς του

κυνηγάει πεταλούδες.

Με εκλιπαρεί να τον προσέξω

μα εγώ τον αποφεύγω επίτηδες

και τον παρακαλώ να με αφήσει ήσυχο

να γράψω αυτό το ποίημα για το γάτο μου

που με βασανίζει χρόνια.

Μου γυρίζει τότε την πλάτη

και χάνεται στο σκοτάδι.

Και βέβαια δεν με ζηλεύει καθόλου

για τις επιδόσεις μου στην Ποίηση.

Θέλει να μοιράζεται το πιάτο μου

αλλά δεν του κάνω ποτέ το χατίρι

κι ας λένε πως η Ποίηση

είναι το πιάτο που μοιράζεται

ο ποιητής με το γάτο του.

 

(Από τη συλλογή «Να μην τους ξεχάσω», εκδ. Κέδρος, 2008)

 

(Περιοδικό ΟΡΟΠΕΔΙΟ #1, Αύγουστος 2006)

Ο Γιώργης Παυλόπουλος (Πύργος, 1924) εμφανίστηκε στα Γράμματα το 1943 με τη δημοσίευση του ποιήματός του «Ο νεκρός Γ. Π.» στο τεύχος 4 του περιοδικού ʽΟδυσσέαςʼ, που εξέδιδε ο ίδιος με φίλους του στον Πύργο. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα τις ποιητικές συλλογές: , Ερμής 1971, , Κέδρος 1980, , Στιγμή 1988, , Στιγμή 1990, , Νεφέλη 1997, , Κέδρος 2004. Με έξι μόλις βιβλία σε μια ποιητική διαδρομή 60 χρόνων γίνεται αντιληπτό ότι ο ποιητής είναι ολιγογράφος, αν και χαρακτηριστικός και σημαντικός εκπρόσωπος της γενιάς του, της Α΄ Μεταπολεμικής. Στο σύνολό της σχεδόν η ποίηση του Παυλόπουλου χαρακτηρίζεται από μια ήπια και κατασταλαγμένη δραματικότητα. Μια δραματικότητα που πηγάζει εν γένει από την απώλεια: συντρόφων, φίλων και συναγωνιστών, αγαπημένων γυναικών, της νεότητας αλλά και της ζωής γενικά που μεταβάλλεται και φεύγει, του έρωτα που αμβλύνεται και παρέρχεται. Η γραφή του είναι αισθαντική και διάχυτα μελαγχολική, εκφραστική και λιτή, ευανάγνωστη και διαυγής στην επιφάνεια, ωστόσο πολυσήμαντη και ενίοτε σκοτεινή στο βάθος της, βιωματική, αφηγηματική και με διάθεση φιλοσοφική, με εικόνες εναργείς που κινούνται διαλεκτικά μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας…