Παράλληλες παραμυθίες

του Μιχάλη Δήμα

 

Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2021. Μια φορά και έναν καιρό ήτανε ένα πηγάδι που μόνο αυτό έβγαζε γλυκό νερό. Όλα τα άλλα γειτονικά του, επειδή ήταν ανοιγμένα κοντά στη θάλασσα, όπως και αυτό, το νερό που έβγαζαν ήταν γλυφό και υφάλμυρο. Πολύ χάρηκαν οι κάτοικοι της περιοχής που θα πίνανε από δω και μπρος γλυκό νερό και για να τιμήσουν το πηγάδι το βάφτισαν Ανάλατο.

Με τον καιρό πήρε την ίδια ονομασία και η τοποθεσία εξ αιτίας του φρέατος. Απλωνόταν στους σημερινούς δήμους του Φαλήρου, της Νέας Σμύρνης και της συνοικίας του Νέου Κόσμου. Κάποτε εκεί, στα 1827, δόθηκε μια μάχη καθοριστική για την εξέλιξη της επανάστασης όχι μόνο για την Αττική, αλλά και για όλη την Στερεά Ελλάδα. Οι Έλληνες έπαθαν πανωλεθρία από το στρατό των Τούρκων και θρήνησαν πολλά θύματα.

Ο Καραϊσκάκης προσπάθησε να πείσει τους Άγγλους στρατηγούς να μην δοθεί η μάχη μετωπικά, αλλά δεν τα κατάφερε. Την παραμονή κατέβηκε στο Φάληρο να οργανώσει το ασκέρι του. Εκεί σε κάποια μικροσυμπλοκή σκοτώθηκε. Οι Άγγλοι δεν υπολόγισαν την απώλεια του γιου της καλογριάς, ούτε σεβάστηκαν το πένθος των Ελλήνων.

Την άλλη μέρα οδήγησαν τους Έλληνες στη μάχη που αποδείχτηκε πως ήταν μακελειό. Αυτή λοιπόν ήταν η Μάχη Αναλάτου. Σήμερα το μόνο που τη θυμίζει είναι ο δρόμος που περνάω κάθε μέρα για να πάω στη δουλειά. Αποτελεί συνέχεια της Ελευθερίου Βενιζέλου που περνάει και το τραμ και σε βγάζει στο Νέο Κόσμο, Δρουγούτι μαχαλά μεριά.

Παράλληλα κινούμαι  με το τραμ, παράλληλα και με την ιστορία της οδού που μοιάζει λίγο και με παραμύθι…