Το παλιό σχολείο…Μπακνανά και Σαρκουδίνου

του Μιχάλη Δήμα

 

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 202.. Με αφορμή το πρώτο κουδούνι στα σχολεία και την έναρξη της σχολικής χρονιάς σε αχαρτογράφητα νερά όπως και πέρσι, είπα ν’ αφιερώσω ένα κείμενο στο παλιό μου σχολείο.

Αυτό δεν μου  ήρθε ξαφνικά, μια και περνάω μπροστά απ’ ότι πλέον έχει μείνει από αυτό κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι. Σαν γόνο σχετικά εύπορης οικογένειας για τα δεδομένα της εποχής, οι γονείς μου με έστειλαν σε ιδιωτικό δημοτικό με την προσδοκία να φτάσω κάποτε ψηλά, τρομάρα μου. Δεν ξέρω αν τελικά ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες τους και τους αποζημίωσα. Κουτσά στραβά εκτελώ χρέη καθηγητή κάτι που κάνουν και πολλοί άλλοι που φοίτησαν σε δημόσια σχολειά.

Στο Νέο Κόσμο, λοιπόν, Μπακνανά και Σαρκουδίνου στεγαζόταν η ΣΧΟΛΗ ΔΕΡΜΟΝ, μάλλον γαλλικής καταγωγής ο ιδιοκτήτης και διευθυντής. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70 τα πέρασα εκεί. Ήταν ακόμα τότε που φοράγαμε ποδιές αγόρια και κορίτσια και μαζί με την τσάντα είχαμε και το καλαθάκι μας με κολατσιό από το σπίτι.

Περνώντας πλέον καθημερινά έξω ακριβώς από το κτήριο που έχει απομείνει απ’ όλο το συγκρότημα, μοιραία οι μνήμες ξύπνησαν από εκείνα τα χρόνια.  Εκεί ήταν η αυλή.

Διαλείμματα με κλέφτες και αστυνόμους. Γυμναστική. Πρόταση, ανάταση, έκταση, κάτω. Εκμάθηση χορών. Ένα καράβι από τη Χιο και Κίνησε η γερακίνα. Παιχνίδια. Ιεριχώ και Ιερουσαλήμ. Εκεί ήταν το κυλικείο με τα άκρως απαραίτητα. Κουλούρι με τυρί άντε και κανένα πατατάκι, γαριδάκι. Εκεί ήταν οι αίθουσες, δύο στο ισόγειο και οι υπόλοιπες στον πρώτο όροφο. Εκεί το γραφείο του Διευθυντή και εκεί το κλειστό γυμναστήριο.

Όσο για το μοναδικό κτίσμα που διασώζεται από τότε δεν μπορώ να θυμηθώ τη χρήση του. Ή ήταν κάποια αίθουσα του ισογείου ή το πιθανότερο το γραφείο των δασκάλων. Στέκει λοιπόν ακόμη εκεί σιωπηλό,  ταπεινό και παραμελημένο  ανάμεσα σε μεγαθήρια που προσπαθούν να το εξαφανίσουν μα δεν το καταφέρνουν. Ατόφιο ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας με συντροφεύει μετά από τόσα χρόνια…

Καλή χρονιά.

Καλές υπομονές.