Kill Bill (3)

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Είσαι το μόνιμο θύμα των περιστάσεων,
είσαι το καλό κορίτσι με ρούχα απ’ το παζάρι,
κι όλο τρως, τρως από το υστέρημα των άλλων,
μα αρρώστησες και γιατρειά για σένα δεν υπάρχει.

Φοράς γυαλιά σαν μαθητούδι του κατηχητικού,
προσκυνάς αυτούς που υποδαυλίζεις,
υποκρίνεσαι πως είσαι ότι είναι όλοι,
που κατά βάθος κεφάλια κομμένα
των εχθρών σου τα φαντάζεσαι.

Το βρακί σου είναι βρώμικο,
μα πιο βρώμικη είν’ η ψυχή σου,
δολοπλοκίες και συμμαχίες πράττεις,
ώσπου στο τέλος στο εδώλιο θα μείνεις μόνη.

Ένοχη, τα χέρια θα σου κόψω
άνθρωπο να μην αγγίξεις ξανά.
Τα μάτια θα σου βγάλω,
τυφλή στο φως να μείνεις.
Την αλήθεια πάντα ήξερες,
γι’ αυτό δεν σου χρειάζονται.

Σε κελί δεν θα σε βάλω,
ζητιάνα επιτέλους να γίνεις,
στο παγκάκι να κοιμάσαι,
μαζί μ’ αυτούς που αδίκησες.

Και στην αρρώστια σου θα σε αφήσω,
μα αν έρθεις σε μένανε να σε γιατρέψω,
τον όρκο μου θα τον τιμήσω.

Γιατί εγώ, δεν είμαι εσύ…