Αιώνια στιγμή

του Μιχάλη Δήμα

 

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2021. Ήταν ωραία εκείνη η μέρα του Νοέμβρη, ηλιόλουστη μετά από τόσες συννεφιές, βροχές και καταιγίδες.

Αιθρία και ο ουρανός καταυγαζόταν από ένα φως  με τέτοια υφή που μόνο στην Αττική το βρίσκεις. Και μία γέρικη ελιά που ο φαιόγκριζος κορμός έκανε κοντράστ με το κόκκινο σακίδιο και το λευκό μπλουζάκι της γυναίκας που μόλις εκείνη τη στιγμή  καθότανε στη ρίζα της λίγο για να ξαποστάσει.

Σύμπτωση να περάσουν και οι δυο στην αιωνιότητα χωρίς να το επιδιώξω. Αλήθεια πόσα να έχουν δει οι κουφάλες της ελιάς που μας κοιτάν σαν μάτια;

Πόσα χρόνια άραγε να στέκει εκεί και πόσες γενιές ανθρώπων να έχουν φιλοξενηθεί στη ρίζα της;

Ξαναβλέποντας τη φωτογραφία μου ήρθε στο νου το Ερωτικό Κάλεσμα του Λουντέμη.

Νυχτώνει νωρίς για αυτό η σημερινή  ημέρα μου φαίνεται μακρινή, όμως ο περίπατος με το σχολείο στου Πλάτωνα τα λημέρια το πρωί μού άφησε μια αίσθηση αιώνιας στιγμής…