Περίπτερο

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Μπεζ-κίτρινοι κύβοι, με την τέντα να δίνει σχήμα παγόδας και στην οροφή διαφημίσεις άλλοτε φωτεινές και κυματιστά ρολά. Μοιάζουν με διάσπαρτα σπιτάκια, που δραπέτευσαν από μια παραμυθένια χώρα μικροκαμωμένων όντων. Καταμεσής στα πεζοδρόμια, δυσκολεύουν περαστικούς, ανάπηρους και μη, στο βωμό της γρήγορης εξυπηρέτησης των κατοίκων και της αποκατάστασης των ζωντανών θυμάτων του πολέμου. Η πόρτα του περιπτέρου, είναι όσο μικρότερη γίνεται. Το «μπες-βγες» είναι βραχνάς μεγάλος. Μπαίνεις με το κεφάλι, βγαίνεις με τα οπίσθια. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Αυτές οι φτηνές κατασκευές των περιπτέρων και οι μπλε θάλαμοι των τηλεφώνων του ΟΤΕ, είναι τα ομοιόμορφα κλωνοποιημένα στολίδια του γκρι σκυροδέματος και της ασφάλτου, που σαν πέπλο σκεπάζει όλη την πόλη.

Οι πελάτες συνήθως ζητούν τσιγάρα, σπίρτα περιοδικά και εφημερίδες. Συνηθισμένος ο περιπτεράς από τα δύσκολα χρόνια, διπλώνει την εφημερίδα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην φαίνεται ποια αγοράζει ο πελάτης. Κι είναι κάποιοι αμούστακοι νέοι τα απογεύματα, άβγαλτοι στον έρωτα, που σπρώχνουν ο ένας τον άλλον για να αγοράσουν προφυλακτικά πριν το υποτιθέμενο ραντεβού, ενώ κατά βάθος γνωρίζουν ότι στο τέλος θα τα φουσκώσουν με το δικό τους στόμα. Τις πρωινές ώρες θα δεις την ξεπεσμένη κουτσομπόλα γλωσσοκοπάνα να έχει σταθεί στο τηλέφωνο, με το νυχτικό και τις ξεφτισμένες παντόφλες της, με την τσίμπλα στο μάτι και κραγιόν στα χείλη, για αστική συνδιάλεξη με ένα κέρμα για ώρες ολόκληρες.

Η μέρα όμως ξεκινά από το προηγούμενο βράδυ. Η διανομή του πρωινού τύπου φτάνει στο περίπτερο. Ένα πακέτο τυλιγμένο με μπλε ταινία πετιέται από το σχεδόν εν κινήσει φορτηγό. Είναι πρωινές εφημερίδες, λιγοστές οι πολιτικές, πολλές οι αθλητικές. Οι πολιτικές είναι ασπρόμαυρες και μυρίζουν πετρέλαιο. Αν τις ακουμπήσεις, λερώνεσαι από το μελάνι. Οι αθλητικές είναι χρωματιστές. Κάθε εφημερίδα υποστηρίζει την ομάδα της. Το έχουν καταλάβει καλύτερα. Στο ποδόσφαιρο όταν ασχολείσαι με όλους δεν σε αγοράζει κανείς. Είναι σαφώς καλύτερο να απευθυνθείς σε μία ομάδα ανθρώπων που αγαπούν την ομάδα τους.

Ο περιπτεράς απλώνει την έντυπη μπουγάδα του, δειγματίζοντας από μία εφημερίδα στο ειδικό σταντ με μανταλάκια. Κάθε Δευτέρα πρωί, ο κόσμος που στέκεται και διαβάζει τα πρωτοσέλιδα είναι πιο πολύς. Χθες Κυριακή, έχασε ο ΠΑΟΚ από τον Άρη. Τα πρωτοσέλιδα διατηρούν τον θρίαμβο ώρες μετά τη σπουδαία νίκη. Οι χαμένοι προσπερνούν, δεν κοιτάζουν καν τις πολύχρωμους ταπεινωτικούς τίτλους της ήττας. Καμία ήττα δεν ήταν δίκαιη και όλες οι νίκες ήσαν δίκαιες.

Το μεσημέρι η πρωινή μπουγάδα θα μαζευτεί και θα απλωθεί ο μεσημβρινός τύπος. Οι πολιτικές εφημερίδες κυριαρχούν αυτή τη φορά. Ο κόσμος σταματά, διαβάζει τα πρωτοσέλιδα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει την κατάσταση. Είναι ένα πρώιμο click bait, που προσπαθεί να ωθήσει τον λαθραναγνώστη να αγοράσει την εφημερίδα. Ο πατέρας μου έλεγε πάντα: «Μην κοιτάς την πρώτη σελίδα. Το κύριο άρθρο της εφημερίδας είναι πιο μέσα, με ψιλά γράμματα. Μπορεί το πρωτοσέλιδο να είναι ΠΑΣΟΚ, αλλά το κύριο άρθρο ίσως να κατακεραυνώνει τα λάθη της κυβέρνησης. Η εφημερίδα είναι σαν τον άνθρωπο. Αλλιώς το δέρμα και το πρόσωπο, αλλιώς τα σωθικά του».

Κι όταν έχει συμβεί κάτι κακό, όπως ένα μεγάλο δυστύχημα ή μία αποτρόπαια πράξη ειδεχθούς δολοφονίας, συνήθως γυναίκας, τότε ο κόσμος είναι πολύς. Τα κοινωνικά θέματα πάντα είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Οι συζητήσεις γίνονται πηγαδάκια. Ο κόσμος ρωτάει «τι έγινε;». Πράγματι, κάτι έγινε. Κάτι σημαντικό που δεν έπρεπε να είχε συμβεί. Ένα τρελός σκότωσε και τεμάχισε την πρώην μνηστή του επειδή τον απέρριψε.

Μετά τους διθυράμβους της κατάκτησης του EURO 1987, προσγειωθήκαμε ανώμαλα στην πραγματικότητα…

Περίπτερο, ένα πρώιμο σημείο κοινωνικής δικτύωσης με αναρτήσεις και σχόλια προφορικού λόγου.