Βερολίνο
«+9 Νοεμβρίου, η ημέρα που κατέρρευσε το τείχος της ντροπής».
❀❀❀
του Χάρη Κατσιμίχα
ΒΕΡΟΛΙΝΟ 1989. Πτώση του τείχους, σαν απόψε, πριν από 30 χρόνια. Σκέφτηκα εκτός από τις φωτογραφίες, να σας αφηγηθώ και 3-4 ιστορίες- αποσπάσματα από ένα βιβλίο (που γράφεται εδώ και χρόνια και δε λέει να τελειώσει) Δεν θα το κάνω τελικά.
Δεν θα πω καμιά ιστορία. Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός. ΠΟΙΟΣ ΝΟΡΜΑΛ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΤΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ; Απλά, κοιτάξτε τις φωτογραφίες. Σ αυτές τις περιοχές ζούσαμε. Μαζί με τους νικημένους Βερολινέζους, τους Τούρκους, Άραβες, Αφγανούς, Αιθίοπες (και και και..) κολλητά στον τοίχο. Δίπλα στο (γνωστό από τις κατασκοπικές ταινίες) Τσεκ Πόιντ Τσάρλι (που εκείνα τα χρόνια , ήταν σε πλήρη λειτουργία).
Πως ήταν η ζωή μας; Δεν θες να ξέρεις. Ένα μόνο σου λέω. ΟΛΕΣ οι πρωτεύουσες της Ευρώπης, φαντάζουν στα μάτια μου σαν χαρούμενα Κιντεργκάρντεν, μπροστά σ αυτήν την πόλη. Το Βερολίνο (του τείχους) ήταν μια υπερβατική πρωτεύουσα. Και όποιος δεν το έζησε, δε μπορεί με τίποτα να καταλάβει τι εννοώ.
Το Βερολίνο δεν είχε πρόσωπο. Ήταν το ίδιο το έρεβος. Είμαι σίγουρος, ότι για 7 χρόνια, έζησα στο πιο κυριλέ προάστιο της κόλασης.
Vancouver’s Harry Daniels, then a lieutenant in the Army, walks past a section of the Berlin Wall some time during his tour in the divided city, from 1960 to 1962.
circa 1962: Military personnel in a car pass through the US Army’s Checkpoint Charlie on the Berlin Wall. (Photo by Keystone/Getty Images)
(GERMANY OUT) Children at the Berlin Wall on Sebastianstrasse, Berlin – Kreuzberg – around 1964 (Photo by Lehnartz/ullstein bild via Getty Images)
imaginistes 