Ιστορίες του Σταύρου Καπλανίδη
Ιστορίες από τα παιδικά χρόνια του, τη μητέρα του, τους δασκάλους του, το στρατιωτικό στην Κύπρο, τους φίλους του, την Άννα Βιχ που ήταν ο άνθρωπος της ζωής του, τη φυγή στο Παρίσι και τον κινηματογράφο, τα προσωπικά του εγχειρήματα. Παρεμβάλλονται σκέψεις του για την τέχνη του, τον κινηματογράφο, για βιβλία, για τις ιδέες, για την πολιτική.
Αναδημοσίευση από The Books’ Journal
Για την ΑΕΚ
Ήμουνα 8-9 χρονώ περίπου. Η μητέρα με έστειλε στον τσαγκάρη για να βάλει μπαλώματα στις τρύπιες σόλες των παπουτσιών μου και σιδερένια πεταλάκια μπρος – πίσω, για να μη φθείρεται το τακούνι και η μύτη. Το τσαγκαράδικο ήτανε ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι εφοδιασμένο με τα απαραίτητα. Θυμάμαι τη ραπτομηχανή που μου φάνταζε βάρβαρη, κάτι σαν τέρας, όχι σαν τη ραπτομηχανή που είχαμε σπίτι για να ράβει τα ρούχα της και τα δικά μου η μάνα. Ο τσαγκάρης, ένας τεράστιος αξύριστος Μικρασιάτης και αγριωπός, εμένα τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν τότε, είχε κάτι τεράστιες παλάμες, τρεις-τέσσερις φορές μεγαλύτερες από τις δικές μου, κατάμαυρες από το βερνίκι, σαν δεύτερο δέρμα επάνω τους. Στο μαγαζάκι του όλοι οι τοίχοι ήτανε γεμάτοι με κάδρα της ΑΕΚ, δικέφαλους αετούς, ποδοσφαιριστές, φάσεις από αγώνες, Αγια-Σοφιά κ.λπ. Έδωσα την παραγγελία ντροπαλά και ήμουν έτοιμος να φύγω όταν ξαφνικά σηκώνει το κεφάλι και με βροντερή φωνή με ρωτάει: «Ρε συ. Τι ομάδα είσαι;» Δεν ήμουν με καμιά ομάδα, δεν είχα ιδέα από ποδόσφαιρο. Ακόμη και σήμερα, το μόνο που ξέρω είναι οι ιδιοκτήτες τους και πού και πού παρακολουθώ ένα ντέρμπι ή την Εθνική στην τηλεόραση. Γυρίζω λοιπόν, τον κοιτάζω, ανασηκώνω τους ώμους τρομαγμένος από φόβο μη μου φέρει το μικρό σφυράκι των παπουτσιών που κρατούσε στο κεφάλι. Με κοιτάζει βλοσυρά και μου λέει: «Ρε, όταν σε ρωτάνε τι ομάδα είσαι, θα λες ΑΕΚ». Ε, από τότε όταν με ρωτούσανε έλεγα ΑΕΚ. Τώρα βλέποντας το αρχιτεκτονικό εθνικιστικό κιτς της μακέτας του γηπέδου ντρέπομαι. Δεν θα λέω πια ότι είμαι ΑΕΚ.
Τον τσαγκάρη, που στο μεταξύ πρέπει να έχει πεθάνει, δεν τον φοβάμαι πια. Λυτρώθηκα.
❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀
O Σταύρος Καπλανίδης είχε σπουδάσει κινηματογράφο στη Γαλλία, όπου και έζησε έως το 1975. Εργάστηκε σε μεγάλες παραγωγές του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού κινηματογράφου και, μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με την Ανιές Βαρντά. Υπήρξε βοηθός σκηνοθέτη σε πολλές ελληνικές και ξένες παραγωγές (Διαδικασία του Δήμου Θέου, Mεγαλέξανδρος του Θόδωρου Aγγελόπουλου, Λούφα και παραλλαγή του Nίκου Περάκη, Fedora του Μπίλι Γουάιλντερ, Το εξπρές του μεσονυκτίου του Άλαν Πάρκερ κ.ά.).
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, στήριξε με όλες τις δυνάμεις του τους ανεξάρτητους κινηματογραφιστές, που συγκρούστηκαν με τη γραφειοκρατία και τον συχνά απαγορευτικό της καλλιτεχνικής ελευθερίας συνδικαλισμό. Συνεργάστηκε με κινηματογραφιστές όπως ο Δήμος Θέος, ο Σταύρος Τορνές, ο Γιάννης Παπαδάκης, ο Σταύρος Τσιώλης, ο Δήμος Αβδελιώδης κ.ά.
Γύρισε σε μίνι τηλεοπτική σειρά τον Λούσια του Νίκου Χουλιαρά (1989). Ασχολήθηκε με το ντοκιμαντέρ με έμφαση σε δημιουργικές προσωπικότητες με τις οποίες σχετίστηκε και επηρεάστηκε. Το 1994 γύρισε το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ Σταύρος Tορνές. O φτωχός κυνηγός του Νότου και ακολούθησαν: Play it again, Χρήστο (για τον Χρήστο Βακαλόπουλο, 2007), AnnaWich: Φωτογράφος (2013).
Έχει γυρίσει ακόμα πολλά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ με θέματα ιστορίας, καθώς και ένα πορτρέτο της συγγραφέα Μάρως Δούκα (2005) κ.ά.
Σκηνοθέτησε ακόμα τις ταινίες μυθοπλασίας: Les amants terribles (με την Danièle Dubroux, 1985), Καντίνα (2009). Με τον ποιητή Ηλία Λάγιο έγραψαν το σενάριο Εύα, για τη ζωή και τις ιδέες της Εύας Σικελιανού, που δεν έγινε δυνατή η παραγωγή της.
Τον τελευταίο χρόνο, γύρισε ένα ακόμα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ για τα Εξάρχεια της μεταπολίτευσης και τον Τέο Ρόμβο, ένα από τα πρόσωπα της εναλλακτικής κουλτούρας με το οποίο συμπορεύτηκε στη ζωή του. Η ταινία, που ολοκληρώθηκε με τις οδηγίες του Σταύρου Καπλανίδη από τον Χρόνη Θεοχάρη, θα κάνει πρεμιέρα στο προσεχές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Συμμετείχε στη σύνταξη της κινηματογραφικής μονογραφίας Σταύρος Τορνές (με τον Ηλία Κανέλλη, Καστανιώτη 2001) και, στην εμπλουτισμένη με τη συνεισφορά του Sergio Grmeck Germani ιταλική έκδοσή της (Stavros Tornes. Cineasta Greco e Italiano), που συνοδεύτηκε από πλήρες αφιέρωμα στον έλληνα σκηνοθέτη, το 2003, από το Φεστιβάλ του Τορίνο.
Από το 2010, ήταν η ψυχή του Books’ Journal. Η συμβολή του ήταν καθοριστική στη δημιουργία της επιθεώρησης, στην οποία εργάστηκε ώς το θάνατό του.
Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος κι ένας μαχητικός καλλιτέχνης. Θα τον τιμούμε και θα τον θυμόμαστε με αγάπη.
Πηγή, https://booksjournal.gr/editorials/3083-enas-xronos-xvris-ton-stavro-kaplanidh
imaginistes 