Τσαλακωμένοι άνθρωποι
της Γωγώς Γεωργίου
Πάντα μου άρεσαν οι τσαλακωμένοι άνθρωποι. Αυτοί που τίποτα δεν τους χαρίστηκε . Αυτοί που η ζωή δεν ήταν και τόσο καλή μαζί τους.
Μ’ άρεσαν όλοι αυτοί που τα σημάδια τους πρόδιδαν συναισθήματα που όλοι οι άλλοι έκρυβαν πίσω από επιμελώς τοποθετημένες μάσκες ευπρέπειας και εγωισμού.
Πάντα αγαπούσα εκείνους που ήταν ΟΙ ΑΛΛΟΙ... Με τους ΕΜΕΙΣ δεν τα πήγαινα ποτέ καλά.
Δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον σ αυτούς, κανένα κοινό σημείο.
Πάντα μου άρεσαν οι τσαλακωμένοι άνθρωποι…
Ίσως γιατί στις πτυχές τους στις βαθειές ζάρες τους έκρυβαν ότι κι’ εγώ …
Ίσως γιατί στις πτυχές τους το φως και το άρωμα ζωής να ήταν ΑΛΗΘΙΝΟ…
Μήπως γι’ αυτό σιχαίνομαι το σιδέρωμα;
Λέτε;
imaginistes 