Το Μπραχάμι που αγαπήσαμε…Ταβέρνα Σαρωνικός

του Χρήστου Πιπίνη

 

Ο Σαρωνικός ήταν από τα σταθερά και αγαπημένα στέκια της γειτονιάς. Πάνω στην Αγ. Δημητρίου και στο συνοικισμό «Σαρωνικός» με υπεύθυνο τον αγαπητό μας κ. Τσικαλάκη, πρόσφερε εκτός από την ευγενική ζεστή παρουσία του, φτηνά,  φρέσκα μικρά ψάρια, μαριδούλα, γαύρο επίσης γαριδούλες, καλαμαράκια…Μάχιμη μαγείρισσα η κυρία του, φημισμένη εξπέρ στο «τηγάνι». Το κρασάκι του πάντοτε αξιοπρεπές, ικανοποιούσε τα απαιτητικά στάνταρ που έθετε η παρέα.

Είναι γνωστή στους παροικούντες η παλιά ιστορία όταν βρεθήκαμε ένα βράδυ όλη η παλιοπαρέα μαζί με έναν άγνωστο στους περισσότερους νεαρό Άγγλο φοιτητή, τον Κηθ, που φιλοξενούσε στο σπίτι του πάνω από το Ζαχαροπλαστείο του Καπόλα, ο Βασίλης Καρδάσης. Ο Κηθ είχε έρθει για κάνα μήνα διακοπές, όπως έλεγε, στην Αθήνα, δεχόμενος την πρόσκληση του Βασίλη που ήθελε να ανταποδώσει την εξαιρετική φιλοξενία που του παρείχε ο πατέρας του Κηθ στην Αγγλία. Το ωραίο είναι ότι του άρεσε τόσο πολύ το Μπραχάμι και ο κόσμος του, που έμεινε, αν θυμόμαστε καλά,  οκτώ μήνες, ίσως και περισσότερο, όχι βέβαια όλο αυτό το διάστημα στο σπίτι του Βασίλη. Είχε γίνει δε πασίγνωστος στην πλατεία που ήταν τακτικός θαμώνας χαριεντιζόμενος και συνεννοούμενος στα Αγγλικά με κάτι ψευτοελληνικά, με ποδανά (ανάποδες λέξεις δηλαδή, μια ιδιόμορφη Μπραχαμιώτική ιδιόλεκτο που μιλιέται ακόμη και σήμερα), με χειρονομίες κλπ. με ωραίους Μπραχαμιώτες τύπους που κυκλοφορούσαν πέριξ της πλατείας και με τους οποίους είχε γίνει κολλητός…

Το πρώτο βράδυ που έφτασε στο Μπραχάμι επισκεφθήκαμε τον Σαρωνικό και παραγγείλαμε τα γνωστά. Ρωτήσαμε λοιπόν τον Κηθ τι ήθελε να πιει μη γνωρίζοντας τα γούστα του. Εκείνος αφού σκέφθηκε λίγο μας απήντησε με φυσικότητα MILK!. Στο άκουσμα της λέξης και για να μη φανούμε αγενείς του απαντήσαμε υπομειδιώντας ότι «αυτά δεν γίνονται» και καλύτερα να διαλέξει κάτι μεταξύ νερού, σόδας ,άντε και καμμιά μπύρας. Ακόμα το συζητάμε και γελάμε με την αφέλεια του νεαρού Άγγλου. Ήταν σα να ζητούσε στο κουτούκι με το ταπεινό μενού, φιλετάκια μπουργκινιόν.

Αργότερα το μαγαζί το ανέλαβε ο αγαπητός μας Γιάννης Λοβέρδος, φίλος από τα παλιά, στον Ρήγα Φεραίο Μπραχαμίου, όπου υπήρξαμε συνοδοιπόροι για αρκετό διάστημα και τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο, Νέων όπου και εκεί συνδημιουργήσαμε. Ο Γιάννης έγινε γαμπρός όταν έσμιξε με τη Μαρίνα, κόρη του Τσικαλάκη. Έκαναν οικογένεια ενώ παρέμεινε σεφ η αξιολάτρευτη γιαγιά, πεθερά του Γιάννη με τις ωραίες πίτες και το απίθανο, όπως πάντα, τηγάνι.

Ο Γιάννης Λοβέρδος ένας γνήσιος χαρακτήρας, ευγενής, γελαστός, δοτικός με τους συνανθρώπους του, ακλόνητος και σταθερός στις ιδέες του, κατάφερε με την παρουσία του, και τη βοήθεια της Μαρίνας να λειτουργήσει άψογα το μαγαζί, να το ανακαινίσει, να προσαρμοστεί στις συνθήκες που εν τω μεταξύ άλλαζαν και φυσικά να ζήσει την οικογένειά του. 

Δυστυχώς για όλους μας ο Γιάννης πάλεψε με τα προβλήματα υγείας που έδειχνε να τα διαχειρίζεται, μέχρι που ξαφνικά και απρόσμενα, μας αποχαιρέτησε. Θα παραμείνει για πάντα στη μνήμη μας ο παλιός ροκάς, ο ανιδιοτελής τίμιος, σύντροφος. Ο φίλος με τον καλό το λόγο και την αγωνία του για έναν καλύτερο κόσμο.