Μπραχάμι…Αναζητούμε μια πόλη που να μας εμπνέει

Μια πόλη χωρίς ταυτότητα.

❀❀❀

Λιγοστά και δυσεύρετα τα παλιά κτίσματα της πόλης μας. Μια φωτογραφία όμως που μας έστειλε ο φίλος μας γνωστός περιπατητής, φιλοπερίεργος και ανήσυχος δημότης αυτής της πόλης Μιχάλης Δήμας, ανέσυρε μνήμες από το παρελθόν και μας οδήγησε σε κάποιες σκέψεις σχετικά με την αισθητική και το μέλλον του Μπραχαμίου. 

Πρόκειται για μια μονοκατοικία που βρίσκεται στην Αγ. Δημητρίου 133. Απλή, κτισμένη με μέτρο, χωρίς περιττές φιοριτούρες ιδιαίτερα καλαίσθητη ένα αξιοπρεπές δείγμα «φτωχικής αρχοντιάς».

Αξιοσημείωτη η είσοδος του σπιτιού στην αυλή με σιδερένια πόρτα που στηρίζεται σε δύο τσιμεντένιες κολόνες στην κορυφή των οποίων είναι τοποθετημένες δύο φωτιστικές μπάλες που δένουν αρμονικά. Τα τρία δέντρα της αυλής και όλο το σκηνικό, θυμίζουν ζωγραφικό πίνακα.

Το πλέον όμως χαρακτηριστικό του σπιτιού, είναι τα τέσσερα πουλιά που πετούν με διαφορετικό τρόπο και βρίσκονται στο στηθαίο της ταράτσας.

Μερακλής ο ιδιοκτήτης του οποίου μάλλον θα ήταν η ιδέα, αλλά εξαιρετικά ευφάνταστος και ο καλλιτέχνης – κατασκευαστής που τα δημιούργησε. 

Οι αλλαγές, οι καινοτομίες στις πόλεις επιβάλλονται. Ας έχουν όμως υπ’ όψη τους oi Δημοτικοί Άρχοντες και οι λοιποί παρατρεχάμενοι,  «όταν αγνοείται το παρελθόν, δεν κατανοείται το παρόν, όταν χάνεται η μνήμη, η πόλη -όπως κάθε ανθρώπινο ον- οδηγείται σε σύγχυση, δεν καταφέρνει να προγραμματίσει το παρόν, πόσο μάλλον το μέλλον».*

Χρ. Πιπ.

*Αρχιτέκτονας Πιερ Λουίτζι Τσερβελάτι, στην πρώτη ενότητα του τόμου που αφορά την «Ιστορική πόλη σε έναν οικουμενοποιημένο κόσμο».

 

Tα πουλιά της μνήμης – Δημήτρης Λαμπρέλλης

❀❀❀

Τα ίδια και τα ίδια
κάθε βράδυ.
Τα χέρια μου
δεν αντέχουν
να κρατήσουν
το σκοτάδι.
Γι᾽ αυτό κάθε πρωί
ξυπνώ
της μνήμης μου
τη μικρή καρδερίνα
Κι ένα σπίτι
της δείχνω
γεμάτο τραγούδια
– Εκεί μένει
της λέω
το φως.