Καισαριανή-Καρέας-Κουταλάς…στα ίχνη του Μάριου Χάκκα

• του Μιχάλη Δήμα

…Βρισκόμουνα στον Αϊ-Γιώργη τον Κουταλά, ένα μικρό μετόχι χαμένο ανάμεσα Καισαριανής και Καρέα. Αν με ρωτούσε κανένας γιατί άρχισα να γράφω ένα μεγάλο κομμάτι σ αυτό το σημείο της γης, φυσικά δεν θα ξερα τι ν’ απαντήσω. Ας πούμε πως ήταν κάτι σαν αποκάλυψη.  …Σ’ αυτό το σημείο της γης τα πάντα φωτίζονται. <<Τόσο απλό είναι;>> αναρωτιέμαι καθώς βλέπω τους θάμνους ν’ ανεβαίνουν την πλαγιά, το λόφο δεξιά με τις καμένες πέτρες, το καψαλισμένο δέντρο που επιμένει να κρατιέται όρθιο και τη δεντροστοιχία με τους ευκάλυπτους – ξερά τα φύλλα από την πυρκαγιά, και μόνο στην κορυφή μια τούφα πράσινο, μια κάποια προσπάθεια για επανάληψη. …Προτιμώ έναν περίπατο στον Κουταλά κι όλο σκέφτομαι να κάνω μια αίτηση στην αρχιεπισκοπή να μου παραχωρήσουν αυτό το ξεχασμένο μετόχι. Μένει μια καλόγρια μονάχη. …Τι κάνει εδώ μοναχή της;…     

Αυτά διάβαζε χθες μες στη νύχτα από το Κοινόβιο του Μάριου Χάκκα. Από τα τελευταία γραπτά του, όταν ξέρει πως οι μέρες του είναι μετρημένες και ο καρκίνος τελικά θα τον νικήσει. Δεν πρόλαβε να φτάσει καν στην ωριμότητα. Κι όμως μας χάρισε από τα πιο αισθαντικά διηγήματα Πέθανε μόλις σαράντα ενός χρονών το 1972. Εκεί λοιπόν συχνάζει καθώς πνέει τα λοίσθια και βρίσκει παρηγοριά και έμπνευση στην ομορφιά του αττικού τοπίου και στην αγκαλιά του μικρού μοναστηριού. Εκεί οραματίζεται να φτιάξει το δικό του ιδιόρρυθμο κοινόβιο με όσους φίλους έχουν μείνει απ’ τα παλιά. Και σαλπίζει προσκλητήριο… ο οδοντογιατρός, ο Παναγάκης, ο Δημήτρης, ο Τίμος, και ο Τσαούσης.

…Όμως δεν θα έχουμε υπεύθυνο, αρχηγό ή αντιπρόσωπο. Τόσα χρόνια μπουχτίσαμε από θαλαμάρχες, παρεάρχες, ακτινάρχες, όλων των ειδών τους άρχες, όρχεις που μας επέβαλαν να κατουράμε στη βούτα κατά ομοιόμορφο τρόπο. …Και βρέθηκα ένα πρωινό στο μετόχι – δεν είναι μακριά, ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια από τα τελευταία σπίτια – και άρχισα να περιγράφω πως φτάνεις ως εδώ…

Οι περιγραφές του τοπίου και του μοναστηριού είναι τόσο ζωντανές, που την άλλη μέρα δεν άντεξε μπήκε στο αυτοκίνητο και εφοδιασμένος με το κινητό  αναζήτησε τα ίχνη του Κοινοβίου.  Ανάμεσα Καρέα και Καισαριανής, στους πρόποδες του Υμηττού, πίσω από το στρατόπεδο Σακέτα, στον ταπεινό Αϊ-Γιώργη Κουταλά, φτωχική μονόκλιτη βασιλική με τρούλο  που κτίστηκε στα πρώτα δύσκολα  χρόνια της τουρκοκρατίας…