Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχής…μια βόλτα με τη σούστα

Προσπαθώντας να ανασύρουμε το παρελθόν του τόπου ανακαλύπτουμε μέσα από «σκληρές ασπρόμαυρες φωτογραφίες» τη χαμένη αθωότητα των περασμένων δεκαετιών. Δεκαετία 50-60, Καιροί δύσκολοι τότε που το παιχνίδι της ζωής έμοιαζε λίγο πιο καθαρό, ανοιχτό με λιγότερους ιδιοτελείς σκοπούς και επιδιώξεις και δεν αποτελούσε απλά ένα καταφύγιο για τις ατομικές ανασφάλειες, αλλά ένα ορμητήριο για μια κοινή πορεία,  μέσα στην οποία υπήρχε χαρά, δημιουργική πνοή και αγάπη. Γι’ αυτό έχουμε τώρα την έγνοια να μη χαθούν ούτε οι μυρωδιές, ούτε οι εικόνες, ούτε η τρυφερότητά της.

Υπήρχε φτώχεια, αφραγκίες, και στέρηση, αλλά εκείνη την εποχή τα πράγματα αυτά τα πέρναγες ελαφρά, δεν σε έπιαναν από το μπράτσο. H ζωή τα χρόνια εκείνα ήταν μια γλύκα, πραγματικά σαν εξοχή, ένα εκχύλισμα ζωής. Το έβλεπες το χαμόγελο ακόμη και μέσα στα μικρά κτίσματα και τους ασβεστωμένους τοίχους, τις μικρές αυλές , να έχουν τα μικρά τα κουζινάκια που έσκυβες για να μπεις μέσα. Παρά δίπλα χωράφια και αλάνες γύρω μας, έβλεπες μαργαρίτες όπου γυρνούσες τα μάτια σου και οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν πάντα ανοιχτά.

Οι νοικοκυρές να δροσίζουν τσιμέντα με το λάστιχο και από τα στενά να ξεπετάγονται πιτσιρίκια με ποδήλατα και μπάλες. Οι κουζίνες των σπιτιών μοσχοβολούσαν αρώματα και γεύσεις, από μπαχάρια, κρεμμυδάκια, σκόρδα και φρέσκια ντομάτα. Άνθρωποι καθημερινοί, φιλήσυχοι, με το καλημέρα – καλησπέρα , που σπανίζει πλέον στις μέρες μας, και χωρίς να κρύβονται. που πάντα χαιρετούσαν όταν σε έβλεπαν. Ο γαλατάς με το τρίκυκλο γύριζε πόρτα – πόρτα σε κάθε γειτονιά και ο πλανόδιος μανάβης σου φέρνε τα πράγματα στο σπίτι. Ήταν φτωχός και στερημένος ο κόσμος αλλά μπορούσε να ξεδίνει και να επινοεί ανέξοδους και δημιουργικούς τρόπους για να ελαφρώνει τα βάρη που κουβαλούσε, δίχως να πληρώνει αντίτιμο.

Στη φωτό που δημοσιεύουμε βλέπουμε τη σούστα του μανάβη Β. Σαρδελά (Νιάτση) γεμάτη κοριτσόπουλα να τα πηγαίνει,  που άραγε; Υποθέτουμε ότι πρόκειται για την οδό Ερατοσθένους, χωρίς όμως να είμαστε σίγουροι. 

Άννυ Κουτροκόη…Παράκληση

Πάρε με μαζί σου
μια Κυριακή πρωί,
με τις καμπάνες
να γεννούν παρθένους φθόγγους
και τα παιδάκια
με τα καινούρια τους παπούτσια,
το μεροκάματο, στη λάσπη
να εξευμενίζουν του πατέρα.
Μια Κυριακή
που η φτώχεια αρρώστια
φτύνει
κι όταν τ’ απλά τα όμορφα
φαντάζουνε σπουδαία.
Πάρε με μαζί σου
μια Κυριακή,
να πάμε μια εκδρομή ομαδική,
σαν τότε.

Από τη συλλογή Λεπτώς ενδεδυμένοι (2002) της Άννης Κουτροκόη

Πηγή έμπνευσης:https://www.agrinionews.gr/aspromavra-oneira-geitonies-athinas/