Μιχάλη Δήμα…«Μικρή Ελεγεία για μια Χαμένη Ουρά»

                Πού την ουρά σου έχασες;

                Περί πολλού την είχες.

                Ήτανε το καμάρι σου

                σαν σηκωνόταν όρθια.

                Κεραία εσύ την έκανες

                τα σήματα να πιάνεις

                κι άλλες φορές την έκανες

                κατάρτι ιστιοφόρου

                αγέρωχου περήφανου

                στα κύματα δοσμένου.

                Εσύ λοιπόν την πρόσεχες

                σαν οφθαλμού την κόρη

                μα ήταν κάποτε γραφτό

                άδοξα να τη χάσεις.

                 Δεν ξέρω πού

                δεν ξέρω πώς

                μόνο εσύ το ξέρεις.

               Το χεις απ’ όλους μυστικό

               μυστήριο μεγάλο.

               Γι’ αυτό κ’ οι άλλες

               σ’ αποφεύγουνε

               και κάπως σε κοιτάνε.

               Δείτε καλέ την κολοβή

               δεν μοιάζει με σκυλάκι;