ME KOYΡΑΣΑΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

του Μιχάλη Δήμα

 

                      και ο αέρας που κρατούν το κινητό τους

                      στο πρόσωπο με χτύπησε

                      ράπισμα από το θυμό τους.

                      Και ένα κύμα ωστικό με πέταξε μακριά τους

                      μακριά από τα προεκλογικά

                      τα σάπια τα κουκιά τους.

                      Λαχτάρησα λίγο σιωπή και λίγο ησυχία.

                      Ξέρω καλά που θα τη βρω.

                      Σε μια μικρή εκκλησία.

                      Ν’ ακούω μόνο τεριρέμ από εξαίσια χείλη

                      και να μου ανοίγει ο ψαλμός

                      του ουρανού την πύλη.

                      Χάνομαι μέσα στις σκιές και στις φωτοσκιάσεις

                      που ρίχνουν οι λιγνές μορφές

                      με νόημα προεκτάσεις.                           

 

    6/11/2010