Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχής…Οι γαμπροί της ευτυχίας

Σχόλιο: Χρήστου Πιπίνη

 

Η φωτογραφία είναι του 1958, έξω από το σπίτι του “Τούρκου” (Νικόλα Αθανασιάδη-παππού) στη συμβολή των οδών Αποστόλου Παύλου και Βελεστίνου. Απεικονίζονται από πάνω αριστερά Γιώργος Τριανταφύλλου, Βαγγέλης Αθανασιάδης,  άγνωστος (στη μέση) και κάτω δεξιά, Κώστας Γκίκας. Η γνωστή αχτύπητη τριάδα γκόμενων της εποχής, όπου δεν άφηνε πάρτυ για πάρτυ στο Μπραχάμι, ταβέρνα για ταβέρνα.  Εδώ ετοιμάζονται για την έξοδό τους μια τσικνοπέμπτη -Απόκριες- αφού πρώτα διανύσουν τους δρόμους στο Μπραχάμι και καλώντας λοιπούς φίλους, για τη φοβερή βραδιά που θα καταλήξει στην υπόγεια ταβέρνα επί της Κολοκοτρώνη. Τα λιτά, φτωχικά μπαλόνια που κρατάνε στα χέρια τους, ταπεινό εορταστικό συμπλήρωμα.

Ενδυματολογική αναφορά: Οι άνδρες της εποχής, φορούν φαρδιά κοστούμια όπου τα σακάκια έχουν στρογγυλωμένα πέτα, τα δε παντελόνια  αρκετές  φορές συγκρατούνται από τιράντες και που πάντα έχουν ψηλό καβάλο και μέση, ήταν άνετα στο πάνω μέρος και στένευαν στο κάτω μέρος.  Το χειμώνα συνηθίζονταν τα φαρδιά μονοκόμματα παλτό, όπως και για τις γυναίκες.

Τα ρούχα φτιάχνονταν κατά κανόνα σε ράφτες και τα υφάσματα ήσαν αγορασμένα από δοσατζήδες της εποχής, οι οποίοι για να πείσουν τους αγοραστές τους, έλεγαν ότι (τα σκούρα υφάσματα), είναι κατάλληλα και για την χαρά (γάμο) και για την λύπη (κηδεία).

Τα νεαρά αγόρια φορούν ανοιχτόχρωμα κοντομάνικα πουκάμισα τους ζεστούς μήνες και κοντά παντελόνια με σφιχτή ζώνη, μέχρι και το τέλος της εφηβείας. Γύρω στο 1956 και για αρκετά χρόνια ακόμη, γίνονται μόδα για το καλοκαίρι τα πάνινα και τα ψάθινα παπούτσια.

Τα αντρικά μαλλιά είναι πάντα κοντά, με μικρές φαβορίτες και κατά το δεύτερο ‘ήμισυ του ’50 η μόδα επηρεάζεται από την Αμερική και επιβάλλει κρέμες – μπριγιαντίνες που συγκρατούν την κόμη και της δίνουν υγρή όψη.

Η αντρική μόδα του 50, θέλει τους άνδρες αρρενωπούς και αγέρωχους.