Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω

– Γαλάτεια Καζαντζάκη

του Μιχάλη Δήμα

 

Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2024. Ακόμα δεν άνοιξαν τα σχολεία και παρακολουθώ έμφοβος τα περιστατικά ακραίας βίας στα οποία πρωταγωνιστούν  ανήλικοι έφηβοι μαθητές και μαθήτριες. Αυξάνονται καθημερινά με ρυθμό γεωμετρικής προόδου. Εδώ αλλά και στη επαρχία. Μόλις τέλη Σεπτεμβρίου κοινωνία και θεσμοί οικογένεια και σχολείο έχουμε φάει γκολ από τα αποδυτήρια. Εδώ μιλάμε για κουλτούρα βίας που έχουν ενστερνιστεί και εμπεδώσει οι μαθητές και όχι απλά για μεμονωμένα περιστατικά που πάντοτε συνέβαιναν. Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ότι σε αυτά τα συμβάντα παίρνουν μέρος και κορίτσια. Μια άρση των στερεότυπων από την ανάποδη. Η θηλυκότητα δεν αποτελεί πλέον στοιχείο γόνιμης και αρμονικής συνύπαρξης που αποβλέπει στη συμφιλίωση.

 

Η ειρωνεία είναι ότι όσο περισσότερες δράσεις γίνονται κατά του περιβόητου bulling τόσο τα πράγματα αγριεύουν. Αν από τόση τρυφερή ηλικία έχουμε αυτά τα φαινόμενα τί να φανταστούμε για το εγγύς μέλλον; Κάτι σίγουρα λείπει από τα παιδιά και φέρονται έτσι. Δεν θα το ρίξω στην αόριστη και γλυκερή αγαπολογία. Θα το πω απλά. Τα αφήσαμε από τα χέρια μας πολύ νωρίς για διάφορους λόγους. Δεν γνωρίζουν τη χειραγώγηση στην ηλικία που την έχουν ανάγκη για αυτό  καταλήγουν σε μια στρεβλή μορφή χειραφέτησης. Δεν πρόλαβαν καν να μεγαλώσουν για να μας αμφισβητήσουν. Όχι δηλαδή ότι έχουμε και εμείς να τους πούμε κάτι σπουδαίο. Βασικά όμως μας κρίνουν απ’ τις πράξεις μας και κυρίως τις παραλείψεις μας. Δεν ξέρω μήπως τα παιδιά με τον τρόπο τους μας λένε, Απ’ την κόλασή μου σού φωνάζω εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω, που λέει και η ποιήτρια…