Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχής 27…απ’ το Φοξ Ανγκλέ* στο Τσάμικο

Αφιερωμένο στη μνήμη του ευπατρίδη Μπραχαμιώτη, Νίκου Νιάρχου.

❀❀❀❀

Αναδημοσίευση από imaginistes.

❀❀❀❀

Με τον αγαπημένο μας φίλο, παλιό Μπραχαμιώτη Νίκο Νιάρχο συναντηθήκαμε και πάλι, αυτή τη φορά απέναντι
από το πατρικό σπίτι του, πίσω από την εκκλησία του Αγ. Δημητρίου, εκεί που στεγάζεται σήμερα το
παραδοσιακό ταβερνάκι «ΟΙΝΟΚΛΙΝΙΚΗ». Ο Νίκος, έχοντας ακόμα νωπές τις αναμνήσεις του από τη ζωή στην
πόλη πριν από 65 χρόνια μας, μας μίλησε με χιούμορ, αγάπη και νοσταλγία για τα υπέροχα, όπως μας τόνισε,
χρόνια της ζωής του και ιδιαίτερα της νιότης του.
Με αφορμή τις εξαιρετικά ατμοσφαιρικές παλιές φωτογραφίες που μας έδειξε, σταθήκαμε περισσότερο στον
τρόπο διασκέδασης στα μαγαζιά της περιοχής μας όπου ο καλός μας φίλος «έδρασε» και είχε πολλά να πει…

«…Το μαγαζί του Κωλαράκια (Μητσάκου) ήταν μια χορευτική οικογενειακή ταβέρνα όπου διοργάνωνε
συνεστιάσεις, βεγγέρες, αποκριάτικους χορούς…Δεν είχε ποτέ ζωντανή μουσική. Η μουσική ακουγότανε από
δίσκους γιατί ο Κωλαράκιας είχε πικ απ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη χορέψεις. Όταν λέμε χορούς εννοούμε
κάθε είδους χορό, Λαϊκούς, Ζεϊμπέκικα, Χασάπικα, , Δημοτικούς δηλαδή Καλαματιανούς, Συρτούς,
Τσάμικους…καρσιλαμάδες αλλά και «Ευρωπαϊκούς» Ταγκό, βαλσάκια και κυρίως Φοξ Ανγκλέ.
Αυτοί οι χοροί ήταν αγκαλιαστοί και έτσι μπορούσες να έρθεις σε επαφή με γυναίκα γιατί την δεκαετία του 50
και του 60 , ήταν κάπως, πως να το πούμε, δυσεύρετες. Δύσκολο να συναντήσεις γυναίκα στο δρόμο και πολύ
πιο δύσκολο να την πλησιάσεις! Ήθελε τέχνη και ρίσκο το κόρτε. Στις βεγγέρες λίγο το κέφι λίγο το κρασί ήταν
πιο εύκολο. Φυσικά όλες συνοδευόντουσαν, δεν υπήρχε γυναίκα ασυνόδευτη. Οι τσαμπουκάδες και οι
παρεξηγήσεις δεν ήταν ασυνήθιστες. Το φλερτ γινόταν μέσω βλεμμάτων και για τους πιο τολμηρούς μέσω
μικρών σημειωμάτων (ραβασάκια). Στις βεγγέρες όλοι ήσαν καλοντυμένοι και στις γυναίκες άρεσε να φοράνε
ταφτάδες. Βέβαια τα ειδύλλια εξελισσόντουσαν αργά με μυστικότητα και εν κρυπτώ. Πάντοτε υπήρχαν και οι
παρεκτροπές Πολλά ζευγαράκια κατέφευγαν στα χωράφια που είχε άφθονα το Μπραχάμι. Το λεγόμενο
νυφοπάζαρο γινόταν Κυριακή απόγευμα στην Αγ. Δημητρίου από τη στάση Σχολείου και μέχρι την εκκλησία.
Το Φοξ Ανγκλέ* ήταν ιδιαίτερος και πολύ δημοφιλής χορός. Ήθελε μαεστρία και τέχνη, έπρεπε να προσέχεις να
ταιριάζουν τα βήματα με την ντάμα. Άλλοι χορεύανε καλά, άλλοι όχι και τόσο. Κατά τη διάρκεια του χορού,
μπορούσες σε «ειδικές περιπτώσεις» να κάνεις σκάντζα ντάμα…»

❀❀❀❀

Ο Νίκος Νιάρχος υπήρξε και παραμένει μέγας χορευτής. Του άρεσε να χορεύει τα πάντα. Το Τσάμικο, όπως και
το ζεϊμπέκικο είναι ιδιαίτερα απαιτητικός χορός. Το τσάμικο μπορεί να χορευτεί και από όλη την παρέα ομαδικά
(δηλαδή όλοι να χορεύουν τα ίδια βήματα, αλλά και ατομικά όπου ο πρωτοχορευτής σολάρει, αυτοσχεδιάζοντας
και εκφράζοντας τον εαυτό του. Απαιτεί μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και πειθαρχία. Πολλοί έχουν συνδέσει αυτόν
το χορό με πολλές φιγούρες, χοροπηδητά και διάφορα άλλες υπερβολές που βλέπουμε κυρίως στα λεγόμενα
μπαλέτα παραδοσιακών χωρών, πράγμα που δεν εκφράζει το πραγματικό τσάμικο. Πάντως έχουμε πολλά
τσάμικα σε όλη την Ελλάδα (διαφορετικό αριθμό βημάτων, πιο βαριά στην Ήπειρο, Μακεδονία, πιο πεταχτά
στην νότιο Ελλάδα) το κοινό στοιχείο είναι ότι στο τσάμικο αποτυπώνεται το πνεύμα του μέτρου και της
λεβεντιάς. Πρόκειται για χορό συλλογικής διαδικασίας, στην οποία μπορεί να συμμετέχει ακόμα και το σύνολο
της κοινότητας, όμως αναδεικνύεται η ατομικότητα.

*Φοξ Ανγκλέ
(Fox anglais).
..είναι η Ευρωπαϊκή (Βρετανική) εκδοχή του Φοξ Τροτ (Fox trot) που
προέρχεται μάλλον από τον εφευρέτη του, τον ηθοποιό του βαριετέ Harry Fox.

Χρ. Πιπ.

Στην φωτογραφία που ακολουθεί βλέπουμε τον Νίκο Νιάρχο να χορεύει τσάμικο
στην ταβέρνα του Μπέτση.