Ουίσκι τζιν και φρούμελ.

Για τον Στελάρα.

❀❀❀❀❀❀

Κάθε χώρα έχει τον (την) μεγάλο τραγουδιστή της που λατρεύτηκε και πέρασε στην Αθανασία ως ο μέγιστος εκφραστής του έρωτα, του πόνου, της μοναξιάς, των απραγματοποίητων ονείρων, των λαθών και των μεγάλων πόθων. Στη Γαλλία η Εντίθ Πιαφ, στην Αργεντινή  ο Κάρλος Γκαρνέλ, στην Πορτογαλία η Αμάλια Ροντρίγκεζ, στην Αίγυπτο η  Ουμ Καλσούμ, στο Λίβανο η Φαϊρούζ, στην Τουρκία ο Ζεκί Μουρέν… Στη χώρα μας ο Στέλιος Καζαντζίδης σε πείσμα όλων των απίθανων ξενέρωτων – ανέραστων «διανοουμένων», ήταν, είναι και θα παραμείνει στους «Αιώνας των Αιώνων Αμήν», ως ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγουδιστής. Οι εμβριθείς  αναλύσεις τους περί του μισογυνισμού, της μιζέριας και της συνωμοσιολογίας που δήθεν τον κατεδίωκαν μας αφήνουν αδιάφορους. Ας πιουν κάνα κατοσταράκι παραπάνω μπας και καταλάβουν τι σημαίνει το «θολωμένο του μυαλό» και πως «η ζωή του όλη» δεν είναι παρά η ζωή των περισσοτέρων μας. Ο Στελάρας έζησε σ’ ένα αγροτόσπιτο στον Αγ. Κωνσταντίνο  και πέρναγε το χρόνο του ψαρεύοντας με μια βάρκα, έγινε επιγραφή στα μπαρμπρίζ των νταλικιέριδων,  ταμπέλα σε ταπεινά σουβλατζίδικα,  και δεν κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο με τιμές Αρχηγού κράτους και τη φιλαρμονική του Δήμου, αλλά συνοδευόμενος από χιλιάδες ταπεινούς και καταφρονεμένους στην Ελευσίνα. Επιτέλους βγάλτε το σκασμό.