ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΣΚΑΣ…«ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ»

είπες θα το πετάξω
πάλιωσε πια
καλά

όμως θυμήσου
σε πρωτοείδα χρόνια πριν
να το φοράς στη στάση
στεκόσουν θυμωμένη νευρική
αέρας σήκωνε το φόρεμά σου
τα πόδια σου χαϊδεύοντας ψηλά

ίσως ξεχείλωσε λιγάκι
μπορεί και να ξεθώριασε
ελάχιστες όμως του χρόνου οι φθορές
αφού οι γραμμές αλώβητες
κι οι αναμνήσεις στριφωμένες
σ’ εξώφυλλο υφασμάτινο
ημερολόγιου προσωπικού
με πλαϊνά κουμπιά

φαντάσου πώς γεννήθηκε
από το σκίτσο του σχεδιαστή
στου μόδιστρου την αγωνία
απ’ το κρεβάτι του πατρόν
στου ψαλιδιού την κοψομοίρα

πόσες εργάτριες πασχίσανε
να θρέψουν τα παιδιά τους
πως αντιστάθηκαν στις δόλιες
προτάσεις του επόπτη
πόσες χρειάστηκαν κλωστές
με τις γαζώτριες σκυμμένες να δουλεύουν
πρησμένα πόδια στο πεντάλ
κόκκινα μάτια απ’ την υπερωρία

μετά το στοίβαξαν στυγνά στην αποθήκη
με διαβατήριο δελτίο αποστολής
στου μαγαζιού κατέληξε τη μαύρη σιωπή
και στης πελάτισσας την άσπρη φλυαρία

ώσπου εσύ το πρόσεξες
σου άρεσε
το πρόβαρες και τελικά το πήρες

ποτέ του δεν σε πρόδωσε
ήπιε απ’ τον ιδρώτα σου
φύλαξε το κορμί σου
τυλίγοντάς την ομορφιά
του σώματός σου εκμαγείο

αν δεν το θέλεις πια
άσε μην το πετάξεις
θα το κρεμάσω πάνω εγώ
απ’ το γαμπριάτικο κοστούμι

ένα να γίνει ο ρουχισμός
ένα
σαν τότε τα κορμιά μας