Ντίνος Χριστιανόπουλος…«Παράπονο ξενητεμένου»

Τώρα που ο ήλιος,
θ’ αποχαιρετήσει
τους ανθρώπους όλους
και τα ζωντανά,
τώρα που σε λίγο,
θα κρυφτεί στη δύση
και θα πάει σ’ άλλα,
μέρη μακρινά,

Ας του πω δυο λόγια.
Δυο λογάκια μόνο.
Τα συχνά μου λόγια,
λόγια της καρδιάς,
θα του πω και πάλι,
τον κρυφό μου πόνο,
που με τυραννάει,
πόνο ξενητειάς.

«Ήλιε, όταν φτάσεις,
στο μικρό χωριό μου,
κι’ όταν στην καλύβα
βρεις τη φαμελιά,
να τους πεις, χρυσέ μου,
το παράπονό μου,
θέλω να γυρίσω,
απ’ την ξενητειά.