Ἡ ἁμαρτωλή

Καὶ ἐγένετο γυνὴ τις, καλὴ τῷ εἴδει, ὑψηλὴ καὶ λεπτή, ὀλίγον παραδοξοῦσα κατὰ τὰς συνήθειας τῶν πολλῶν· καὶ ἐπεθύμησε νὰ ἐπισκεφθῇ μονὴν ἡσυχαστικὴν ἐν ὀρέσι.

Καὶ ὡς εἰσῆλθεν εἰς τὸν αὐλόγυρον τοῦ ἱεροῦ, προσεφέρθη αὐτῇ ἐκ τοῦ φιλοξένου γέροντος καφὴς Ἑλληνικός καὶ παξαμάδιον ἡδύ, καθάπερ ἁμαρτία τῇ γεύσει.

Καὶ καθίσασα πλησίον τοῦ γέροντος, ἐλάλει μετ’ αὐτοῦ ἐπὶ πολλὴν ὥραν. Ὁ δὲ γέρων ἀσκητὴς ἦν, καὶ γνῶσιν πολλὴν εἶχεν ἐκ τοῦ βίου καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἐμπειρίᾳ κεχρησμένος οὐκ ὀλίγῃ.

Καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ γέρων·
— Εἰπέ μοι, τέκνον, ἁμαρτάνεις;

Ἡ δὲ γυνὴ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν·
— Οὐδεμίαν ἁμαρτίαν ποιῶ, ὡς ἐγὼ νομίζω.

Καὶ πάλιν εἶπεν ὁ γέρων·
— Ἐρωτικὴν πράξιν ἐκ τοῦ στόματος ποιεῖς;

Ἡ δὲ ἔφη·
— Ναί, πάτερ· καὶ τοῦτο ποιῶ καὶ οὐκ ἐντρέπομαι· ἀλλ’ ἀλήθειαν λέγω.

Καὶ εἶπεν ὁ γέρων·
— Οὐ χρή σε, τέκνον, τοῦτο ποιεῖν· ἐκ τοῦ στόματος ἐκπορεύεται λόγος καὶ ψυχή, καὶ πᾶσα εὐλογία Θεοῦ ἐκείθεν ἀναβαίνει· πῶς δὴ ἐκεῖσε τὰ ἀκάθαρτα ἔργα ποιήσεις;

Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτήν·
— Ἔχεις ἄνδρα;

Ἡ δὲ εἶπεν·
— Ἔχω ἄνδρα καὶ γυναῖκα, γέροντα· καὶ ἀγαπῶ ἀμφοτέρους.

Καὶ ἀνεστέναξεν ὁ γέρων καὶ εἶπεν·
— Ἄρα, μοιχεύεις;

Ἡ δὲ γυνὴ ἐγέλασε καὶ εἶπεν·
— Οὐχί· καλοπερνῶμεν πάντες ἅμα.

Καὶ ἐσκοτίσθη τὸ πρόσωπον τοῦ γέροντος, ὡς ἐρυθρίασε καὶ ἐμελάνιασε· τὸ μὲν διὰ τὴν αἰσχύνην, τὸ δὲ διὰ τὸν φθόνον.

Καὶ ἐσιώπησαν ἀμφότεροι, καὶ λύθη ἡ συνουσία τῆς διαλέξεως.

Καὶ ἡ γυνὴ εἶπεν·
— Εἶ δὲν ἐρχεσαι εἰς τὴν μαγειρίαν, ὦ πάτερ; Εἴπωμεν τὶ παρασκευὴν ἁπλῆν.

Καὶ ὁ γέρων ἀνένευσε καὶ ἔλεγεν·
— Ἡδέως ἔγευσα τὸ παρατεθὲν ἐδέσμα, καὶ ἡ κουζίνα σου καθαρὰ ὡς τοῦ ἀγγέλου. Μήποτε ἄγγελος εἶ, καὶ ὁ Θεός πειράζει τοὺς ἐκλεκτούς αὐτοῦ;

Καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐλογίζετο λέγων·
— Πειρασμὸς μέγας τοῦ Κυρίου ἐστίν· ἀλλ’ οὐκ ἀνέχομαι πλέον.

Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτήν·
— Ὁ Θεὸς σε φωτίζοι, τέκνον· καὶ ὅταν βούλῃ, πάλιν ἐπανάστρεφε· ἔστω ἡ ὁδὸς σου εἰρηνική.