Οι imaginistes…παρά θίν’ αλός
Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου των imaginstes, αναδημοσιεύουμε κείμενο της καλής μας φίλης Χριστίνας Μαργαρίτη που δημοσιεύτηκε στη σελίδα της στο fb
(https://www.facebook.com/profile.php?id=100001656766851)
και την οποία ευχαριστούμε θερμά.
❀❀❀❀❀❀
Ξεκίνησα από το σπίτι μου ένα φθινοπωρινό πρωινό· εκείνο το ήσυχο φως που πέφτει πάνω στις πολυκατοικίες του Μπραχαμιού, σαν να θέλει να τις ζεστάνει με μνήμες. Το τηλέφωνο είχε χτυπήσει νωρίτερα — ο φίλος Θανάσης Θεοδωρόπουλος. «Πέρασε», μου είπε. «Έχω κάτι να σου δείξω».
Κι έτσι βρέθηκα εκεί, σε μια γνώριμη γωνιά της πόλης. Ο Θανάσης με περίμενε με ανυπομονησία και πριν προλάβω να πω καλημέρα, μου έβαλε στα χέρια ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που, μόλις το είδα, κάτι σκίρτησε μέσα μου — σαν να άκουσα ξανά φωνές από τότε…
Πλατείες, συνθήματα, παιδικές φωνές που αντηχούσαν στις αλάνες, τα καλοκαίρια που μύριζαν γιασεμί και ζεστό τσιμέντο, τα φώτα από τα μπαλκόνια των παλιών πολυκατοικιών. Μια πόλη που μεγάλωσε μαζί μας και της δίνουμε τώρα πίσω τις ιστορίες μας.
Ξεφύλλισα το βιβλίο και αμέσως είδα πυκνή γραφή, ανάσες και λέξεις ανθρώπων της γειτονιάς. Συγγραφείς, φίλοι, γνωστοί της καθημερινότητας· άνθρωποι που τους συναντάς στο σούπερ μάρκετ, τους λες «καλημέρα», και δεν ξέρεις ότι μέσα τους χτίζουν κόσμους.
Δεν είναι ένα βιβλίο.
Είναι ένα πάθος δεμένο με πλακάκια πεζοδρομίου και μυρωδιά από πιτόγυρο αργά το βράδυ.
Είναι μια συλλογή από καρδιές που χτυπούν στον ίδιο ρυθμό.
Είναι το Μπραχάμι — το δικό μας Μπραχάμι.
Αυτό το βιβλίο αναπνέει.
Έχει παλμό, έχει ψυχή, έχει δρόμους, έχει παιδιά που μεγαλώνουν, συνοικίες που θυμούνται και ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν να μιλήσουν.
Νιώθω τιμή που είμαι κι εγώ ένας μικρός κρίκος σε αυτή την αλυσίδα — προσφέροντας μια ιστορία, μια ανάμνηση, μια φωνή.
Ανυπομονώ να έρθει η μέρα της παρουσίασης.
Να ξανασμίξουμε, να γελάσουμε, να θυμηθούμε, να κοιταχτούμε στα μάτια σαν τότε.
Γιατί αυτό το βιβλίο είναι κάτι περισσότερο από σελίδες.
Είναι ο τόπος μας.
Είμαστε εμείς.
imaginistes 
Σχολιάστε