ποίηση

Άγης Μπράτσος… Μύκονος  ❀❀❀   Nα έρθουν οι λέξεις. Nα καταλάβουν επιτέλους τη γύμνια τους. [...]

Κοιμήσου τώρα που κανείς δε θα’ ρθει να σε πάρει, γιατί’ ναι προίκα σου ο καημός μαζί με τόση [...]

Απ’ το κανάλι οι πάσαρες με τ’ απλωτά πανιά γυρίζουν πρίμα, μας φέρνουν τα ζακυθιανά λουλούδια [...]

… και η πανσέληνος γαντζωμένη στο περβάζι του παραθυριού σου προσπαθεί να δει το στήθος μέσα [...]

                Πού την ουρά σου έχασες;                 Περί πολλού την είχες.                 [...]

Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από [...]

Μόλις διακρίνει πάνω στα φύλλα της λεύκας ένα ελάχιστο αεράκι να φυσά (επτά η ώρα το απόγευμα [...]

Γυρίσαμε πάλι στό φθινόπωρο, τό ϰαλοϰαίρι σάν ἕνα τετράδιο πού μᾶς ϰούρασε γράφοντας [...]

της Ελένης Γκίκα   Άγονη γη, έτσι μου φάνηκε, στα σπλάχνα της άνθισε και πλάνταξε ο πόνος έτσι [...]