Μπραχαμιωτών…«Ανάβασις»

του Χρήστου  Πιπίνη

❀❀❀

 

Η υπόσχεση επαναλαμβανόταν συνεχώς μετά από κάθε τηλεφωνική επαφή.

-Πότε θα ανεβείτε;

-Να φτιάξει ο καιρός!

-Άντε, πότε να σας περιμένω;

-Την άλλη βδομάδα…

-Θα περιμένω πολύ;

-Να τελειώσουμε κάτι δουλίτσες…

Και η υπόσχεση κυκλοφορούσε για μήνες. Η αλήθεια είναι ότι λίγο η βαρεμάρα, λίγο η ηλικιακή ξινίλα που δε θες να χάσεις τη βολή σου, λίγο η έλλειψη συντονισμού και η επιτακτική προτροπή κάποιου που θα έπαιρνε την πρωτοβουλία, μετέθεταν συνεχώς την υπόσχεση της καθόδου (ανόδου) στην Ανάβυσσο από βδομάδα σε βδομάδα και από μήνα σε μήνα.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Μιχάλης με τα οικογενειακά κείμενα και ντοκουμέντα που δημοσίευε τον τελευταίο καιρό στους imaginistes. «Γουστάρει πολύ να πάμε, περνάει και κάτι ζόρια και θα χαρεί πολύ…μας περιμένει». Πες πες κι εν μέσω τσίπουρων πάρθηκε η απόφαση. 

-Ερχόμαστε!

-Πότε; τώρα;

-Αύριο…

-Άντε να δούμε…

Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς μεσημεράκι κατά τις τέσσερις φορτωθήκαμε στο κίτρινο Δάγκον αρ και κατηφορίσαμε προς την παραλία. Σκατόκαιρος, βροχοχιονόνερο, ψοφόκρυο και το ελαττωματικό σιντι να παίζει μόνιμα και μέχρι βαρεμάρας τον Έρικ Κλάπτον να μεγαλουργεί νταλκαδιάρικα «σονγκς φορ Ρόμπερτ».

-Να σας βάλω το καλοριφέρ πιο δυνατά; 

-Που είναι ο διακόπτης για το πίσω τζάμι;

-Να στρίψουμε απ’ τα Καλύβια

-Είναι πιο γρήγορα;

-Μάλλον…

-Καλά, ας πάμε σιγουράντζα παραλιακά…

Στο δρόμο μαύρα σκοτάδια… που και που Χριστουγεννιάτικα φωτεινά ντεκόρ.

-Μα που είναι το σπίτι;

-Αριστερά, μάλλον ευθεία, προχώρα και βλέπουμε…έλα ρε εδώ είναι… φτάσαμε!

Η απόσταση των πέντε μέτρων από την πόρτα ήθελε ηρωϊσμό. Ο παγωμένος αέρας να λυσομανάει, να παίρνει καπέλα κασκόλ και ότι βρίσκει πρόχειρο…ωραία μέρα βρήκαμε να έρθουμε!

-Άντε επιτέλους, μαύρα μάτια…κουφάλες με ξεχάσατε…

Αγκαλιές, φιλιά όπου αποφύγαμε τεχνηέντως τα γλωσσόφιλα που ως γνωστόν αν σε βρει μπόσικο στα χώνει ασυγκράτητα και στρωθήκαμε. Τζακάρα με χοντρούς κορμούς, μπουμπουνιστό καλοριφέρ, κονιακάκια και ας τον καιρό στα χάλια του. 

Η Σοφία μεγαλείο, Πάνω στο φούρνο και την κατσαρόλα, να κινείται ασταμάτητα ετοιμάζοντας το τραπέζι και παράλληλα να ενημερώνεται και να σχολιάζει. Δεν αποφύγαμε κάποιες εντάσεις για το ποιος έχει την ευθύνη του γκιούλπασι , αλλά η κρίση ξεπεράστηκε γρήγορα. Κυριάρχησε πάλι η ογκώδης παρουσία του οικοδεσπότη και της συμβίας του και ο μοναδικός τρόπος που έχουν να φιλοξενούν φίλους

Το μενού πάντοτε εκλεκτό παραδοσιακό, συνώνυμο της ποιότητας και του καλού γούστου. Ορντέβρ με αλλαντικά ,κυρίως πιάτο οικόσιτος «αγριόχοιρος», με πατάτες και λαχανικά, σπετζοφάϊ, πικάντικοι λαχανοντολμάδες και όλα αυτά συνοδεία κόκκινου κρασιού. Για επιδόρπιο γλυκά και φρούτα. Τι ωραιότερο!

Επιστροφή στο παρελθόν, αστείες έως γελοίες ιστορίες του παρελθόντος, γλυκειά νοσταλγία, φιγούρες και τύποι του Μπραχαμίου που πέρασαν και έφυγαν αλλά παραμένουν ζωντανοί στη μνήμη μας, Οι «τρελοί» της γειτονιάς που μόνο ο οικοδεσπότης της βραδιάς μπορούσε να χειριστεί, ανώδυνα κουτσομπολιά και η διαρκής ηθικολογία ότι «εντάξει αλλά είναι φίλος»

Κατ’ απαίτηση του γράφοντος ήπιαμε ένα ακόμη τελευταίο μπουκάλι, αφού τα κλειδιά του αυτοκινήτου παραδόθηκαν στο Θανάση για την επιστροφή.

Καλό κατευόδιο και πάλι υποσχέσεις ¨άντε ρε, μη χανόμαστε, να το επαναλάβουμε»

Ξεκινήσαμε για την επιστροφή από το Δημαίϊκο με τις σιλουέτες του Κώστα και της Σοφίας στην πόρτα να μας αποχαιρετούν.

Στο τιμόνι ο Θανάσης, ως πιο έμπειρος και νηφάλιος για την επιστροφή, μέσω Καλυβίων αυτή τη φορά, που είναι πράγματι πιο κοντά.

Καλή χρονιά σε όλους με την ελπίδα να είμαστε γεροί, πάντα ν’ ανταμώνουμε και να…

 

Αναδημοσίευση από imaginistes 1/1/20