Το πορτοκαλί ραδιοφωνάκι

της Μαριαλένας Γκογκίδη

 

Ξύπνησα το πρωί με μια στυφή γεύση μέσα στο στόμα μου. Άγγιξα το πρόσωπό του και ένιωσα ένα μαράζι που αναζητούσε το δικό του πότισμα. Τα μάτια ανοίγουν ελπίζοντας να αντικρίσουν έναν κόσμο κάπως αλλαγμένο, διψούν για μια έκπληξη, αλλά τελικά τσιμπλιάζουν, έχουν διαρκώς μπροστά τους τοίχους συνήθειας.

Σηκώθηκα για τις καθημερινές, συνοπτικές διαδικασίες πλυσίματος και περιποίησης. Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη, έγνεψα ελαφρώς, δίνοντας στον εαυτό μου την άδεια να ξεκινήσει τη μέρα του.

Έβαλα έναν καφέ, μου αρέσει η διαδικασία της προετοιμασίας του, εκείνο το ζύμωμα, το σμίλευμα του χρόνου και της καφετιάς σκόνης, που στενεύει κάτω από θερμικές πιέσεις. Αναβλύζει άρωμα. Σχεδόν σαδιστικό. Σε τι βασανιστήρια υποβάλλω  αυτό το άψυχο μίγμα, δίχως το οποίο αδυνατεί η δική μου η ψυχή και ολόκληρη η ιδιοσυγκρασία να μου να ανάψει τις μηχανές της.

Αρπάζω μια εφημερίδα, δεν με πειράζει που μαυρίζουν τα χέρια μου, άλλωστε λερωμένες λέξεις πιάνω. Προσπαθώ να βρω ένα κείμενο, κάποιο ψήγμα αλήθειας, βυθίζομαι μέσα στις λέξεις και τα γράμματα, ξεψαχνίζω κάθε ρήμα και ονοματικό σύνολο, μήπως και τυχαία ανακαλύψω κάποια μεταφορά, κάποιον υπαινιγμό του συγγραφέα. Τίποτε. Μονάχα ορθογραφικά. Ορθογραφικά στις καταλήξεις, αλλά και τη νοημοσύνη των ανθρώπων.

Πατώ το κουμπί από το μικρό πορτοκαλί ραδιοφωνάκι μου. Μού το είχε κάνει δώρο ο αδερφός μου, κάποτε, όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Δεν ξέρω πώς το είχε σκεφτεί, με ποιόν τρόπο αισθάνθηκε βέβαιος πως αυτό ήταν ένα κατάλληλο δώρο που θα αγαπούσε η πεντάχρονη αδερφή του. Σε κάποια σημεία είχε μικρά σημάδια από χτυπήματα ή και ξεθωριάσματα. Αυτό το οριακά σκουριασμένο πραγματάκι ανάσαινε θαύματα και ανανέωση.

Το κοιτάω με μανία να μιλάει με τις ώρες και μονάχα το κοιτάω. Περνούν οι ώρες και τα λεπτά σαν εργάτες που τελείωσαν επιτέλους τη δουλειά τους και ανυπομονούν να γυρίσουν στο σπίτι για να ξεκουραστούν. Το ραδιόφωνο παίζει ασταμάτητα, δεν υπολογίζει την κούραση, ούτε βαριανασαίνει, παρά το φόρτο εργασίας και την ηλικία του. Ακούραστος συμπαραστάτης αλήθειας, ο μόνος. Συχνά νιώθω την ανάγκη να συνομιλήσω μαζί του, να του πω δυο λόγια. Θα μου απαντούσε άραγε;

Δεν έχει σημασία…αρκεί που μου μιλάει εκείνο και παίρνω εγώ τις απαντήσεις που θέλω.

Για αυτό δεν ξυπνάμε άραγε κάθε μέρα; Για να πάρουμε τις απαντήσεις που θέλουμε. Απογοητευόμαστε όμως, μερικώς κάθε φορά. Έτσι επιστρέφουμε στην ασφάλεια του ύπνου.

Αφήνω το πορτοκαλί ραδιόφωνο να παίζει και επιστρέφω στο κρεβάτι μου. Μέσα μου παρακαλώ να εισβάλλουν οι απαντήσεις του στον ύπνο μου.