Οι μοναδικές θυρίδες της Tράπεζας Χίου και το Hollywood

γράφει ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Μπήκαμε στο νεοκλασικό κτήριο της οδού Αριστείδου 4, εκεί κοντά στην πλατεία Κλαυθμώνος. Το εσωτερικό του φάνταζε μοναδικό. Βρήκαμε διάφορα μέσα σε αυτό. Η τράπεζα είχε κλείσει ξαφνικά και όλα είχαν μείνει στη θέση τους, περιμένοντας τους υπαλλήλους για την επόμενη εργάσιμη ημέρα, η οποία δεν ήρθε ποτέ. Χαρτιά, μελανοδοχεία, πέννες και σκόνη και κάθε λογής αντικείμενο ήταν στη θέση του από το 1951, όταν η τράπεζα ετέθη σε καθεστώς εκκαθάρισης. Και στον 5ο όροφο ένα δωμάτιο μοναδικό, με τζάκι και δύο σιδηροδρομικούς φανούς. Ήταν το δωμάτιο του φύλακα. Ο Γιώργος Τανισκίδης (πρόεδρος τώρα της Optima Bank), μου έκανε δώρο κάποια στιγμή ένα πορφυρό μπλοκ επιταγών, που έγραφε στο εξώφυλλο στα γαλλικά “Banque de Chios”. Ήταν η εποχή που έφτασε μέχρι τα τέλη του 70, όπου οι επιγραφές των τραπεζών ήταν στα Γαλλικά.

Το κτήριο αποκαταστάθηκε, με κυρίαρχο στοιχείο την μπρούτζινη διακόσμηση και τα ασπρόμαυρα περίτεχνα σχέδια στο δάπεδο. Το κατάστημα στο ισόγειο, απέναντι σχεδόν από τον Κωτσόβολο και τη ΔΕΗ, είχε ένα καταπληκτικό skylight. Ήταν στην ουσία αίθριο. Ο αρχιτέκτονας που το ανέλαβε, τελικά αυτοκτόνησε κι έτσι δημιουργήθηκαν ιστορίες περί φαντάσματος στο κτήριο. Κάποια στιγμή, ένας συνάδελφος πρότεινε να κάνουμε τρισάγιο. Θυμάμαι μια φορά αργά τη νύχτα, χάθηκε το κλειδί της αποθήκης του τρίτου ορόφου και η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Στο κτήριο ήμασταν 3 άτομα, ο φύλακας, ο χειριστής κι εγώ. Μετά από 10 λεπτά βρήκα την αποθήκη ανοικτή. Μπήκα μέσα, πήρα ότι χρειαζόμουν και έφυγα. Η πόρτα δεν έκλεισε μόνη της, όπως στις ταινίες θρίλερ.

Οι υπηρεσίες που στεγάζονταν στο κτήριο ήταν: στο ισόγειο-ημιόροφο-υπόγειο το κατάστημα, στον πρώτο όροφο ο φύλακας, η τηλεφωνήτρια και το τμήμα χρεογράφων, στον δεύτερο οι τηλεπικοινωνίες (δηλ. ο Γιώργος με το γνωστό εργαλείο κλακ-κλακ για να κουμπώνει καλώδια στους κατανεμητές) και οι χειριστές με το διάσημο τότε γκρί AS/400 της «Γαλάζιας Κυρίας«. Στον τρίτο όροφο ήταν οι προγραμματιστές του (σημ. του IBM AS/400) και η αποθήκη, ενώ στους δύο τελευταίους ορόφους (4^ο και 5^ο) βρισκόμασταν εμείς, οι άνθρωποι του τότε νέου κόσμου των PC και φυσικά ο διευθυντής Πληροφορικής.

Η μαγεία όμως ήταν στο υπόγειο, στις θυρίδες, οι οποίες ήταν διατηρητέες. Η όψη τους σε πήγαινε πίσω στο χρόνο με τους τότε μηχανισμούς. Μας έβαλαν φρένο οι “αρχές”. Έπρεπε να παραμείνουν στην όψη ίδιες και απαράλλαχτες. Τη δουλειά ανέλαβε μία εταιρεία από τις ΗΠΑ, εάν θυμάμαι καλά. Ήρθαν, τις έβγαλαν, τοποθέτησαν νέους μηχανισμούς ασφαλείας και ξαναέβαλαν τις παλαιές προσόψεις. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικό. Έκανες ταξίδι στο χρόνο όταν κατέβαινες στο χώρο των θυρίδων. Νόμιζες ότι δεν βρισκόσουν στο ‘90 και στην Αθήνα.

Μια εταιρεία παραγωγής ταινιών του Hollywood αναζητούσε ενεργές θυρίδες συγκεκριμένης περιόδου σε μεγάλο δωμάτιο και σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Υπήρχαν μόνο στην Αθήνα! Το σενάριο άλλαξε και τα συνεργεία στήθηκαν, κουβαλώντας τον εξοπλισμό τους από τις σκάλες! Η πρωταγωνίστρια Andie McDowell ανοίγει τη θυρίδα και κλαίει… Η σκηνή γυρίστηκε πάνω από 20 φορές και η όμορφη Andie πάντα έκλαιγε… Για την ιστορία, η ταινία είχε τίτλο Deception (Ruby Cairo) με συμπρωταγωνιστή τον Liam Neeson.

 

Μία ιστορική τράπεζα αναγεννήθηκε…

 

Το μοναδικό ιδιόκτητο κτήριο της Τράπεζας Χίου περιήλθε ως ακίνητο στην Τράπεζα Πειραιώς μετά την εξαγορά της το 1998. Το κτήριο αυτή τη στιγμή είναι εγκαταλελειμμένο. Το μόνο που επιβίωσε από την οδό Αριστείδου 4, ήταν η κουλτούρα της Πληροφορικής και των συστημάτων της XIOSBANK, μέχρι σήμερα.