Από τον παραθερισμό στις διακοπές
του Μιχάλη Δήμα
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026. Παλιά οι άνθρωποι τα καλοκαίρια παραθέριζαν. Παραθερίζω, παραθερισμός, παραθεριστής. Τι όμορφες λέξεις με τα διπλά γάργαρα ρω! Περνούσαν λοιπόν κάπου το καλοκαίρι προφανώς στην εξοχή, μια ανάπαυλα κοντά στη φύση, είτε στο βουνό είτε στη θάλασσα. Ρυθμοί χαλαροί και ανθρώπινοι, μακριά από το θόρυβο και την ένταση των πόλεων. Ησυχία και ξεγνοιασιά με τα άκρως απαραίτητα, χωρίς πολλές ανέσεις και πολυτέλειες, ύστερα από μια κοπιαστική χρονιά. Η εγγύτητα με τη φύση ήταν το μεγαλύτερο προνόμιο. Έτσι γέμιζαν οι μπαταρίες και αναλάμβαναν δυνάμεις για την επόμενη δύσκολη χρονιά. Και για να νιώσουν την ευεργετική επίδραση του βουνού ή της θάλασσας εγκατέλειπαν τις πόλεις για κάμποσο καιρό. Γιατί όλα θέλουν το χρόνο τους.
Σήμερα επικρατεί ο όρος διακοπές, μια στεγνή λέξη χωρίς ίχνος χάρης και ομορφιάς. Πού θα κάνετε διακοπές; Μου θυμίζει διακοπή ρεύματος ή νερού. Οι άνθρωποι πάντα έχουν ανάγκη από ξεκούραση, να σπάσουν τη ρουτίνα της καθημερινότητας, ν’ αλλαξουν παραστάσεις. Έβλεπα τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης από το λιμάνι του Πειραιά, με τις ουρές των επιβατών να περιμένουν υπομονετικά να μπουν στο πλοίο. Οι περισσότεροι φεύγαν για λίγες μέρες, για κάποιο γνωστό Κυκλαδονήσι από αυτά που φημίζονται για την έντονη ζωή τους. Αναρωτιώμουν από τι θα διακόψουν αυτοί οι άνθρωποι, αφού εκεί που θα πάνε θα βρουν περισσότερο κόσμο απ’ αυτόν που θα αφήσουν πίσω τους. Στρίμωγμα στην παραλία, στο εστιατόριο, στα μπαρ, στα σοκάκια. Και με το κινητό σε πλήρη ετοιμότητα, ενώ θα έπρεπε για τόσες λίγες μέρες να το είχαν αφήσει σπίτι. Θα μου πείτε οι περισσότεροι ήταν νέοι αλλά και πάλι…
Sea Watchers by Edward Hopper (1952)
imaginistes 
Σχολιάστε