της Παναγίας

Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη…

 

«Μὲ μιᾶς ἀστράφτ’ ἡ Ἐκκλησιά, κι αἰσθάνετ’ ἕνα χέρι

ὅπου τὸν ἀνεσήκωνε… Μοσχοβολάει τ’ ἀγέρι…

Τὰ μάτια του ἂνοιξ’ ὁ παπάς… Στο κάτασπρό του γένι

τὸ δάκρυ του ἔσταζε βροχή… Κοιτάζει… καθισμένη

στο θρόνο βλέπει τὴν Κυρά, ποὺ τοῦ χαμογελοῦσε,

καὶ τὸ παιδί πού ἐχαίρετο καί πού τὸν εὐλογοῦσε.

Σὲ ποιό καλύβι, ἀγνώριστο, σὲ ποιά καρδιά θλιμμένη

νά πέρασες τή νύχτα Σου, Κυρὰ Φανερωμένη;

Ποιό μαραμένο λούλουδο ἡ Χαρη Σου, Κυρούλα,

κρυφά, κρυφὰ ν’ ἀνάστησε, σὰν τ’ οὐρανοῦ δροσούλα;…».