ΛΙΝΑ ΚΑΣΔΑΓΛΗ… Η πρώτη βροχή

Πόσοι την περιμέναμε την πρώτη βροχή
πόσοι την περιμέναμε και δεν την άκουσε κανένας
δώδεκα σταγόνες άγγιξαν τα μαλλιά μας στο μέσο της νυχτός
και δεν το καταλάβαμε πως ήταν η πρώτη βροχ

Είχε γεμίσει ο κόσμος διψασμένα στόματα
τη μυρουδιά της ζεστής πέτρας, του φρυγμένου κεραμιδιού
ακούσαμε την κληματαριά που ψιθύριζε βιαστική
και δεν το καταλάβαμε πως ήταν η πρώτη βροχή.

Και την περιμέναμε,την περιμέναμε μετρώντας
τις ασπρόμαυρες πλάκες της αυλής
την περιμέναμε ρωτώντας την απέραντη θάλασσα
που μας καλούσε μες στο σκοτάδι
την περιμέναμε με την αγκαλιά γεμάτη μαραμένες αναμνήσεις αγνώριστες
κι όπως περιμένεις σε ώρες πυρετού της μάνας σου το χάδι

Πόσοι την περιμέναμε, μα οι πιο πολλοί κουράστηκαν
και μείναμε ένας από δω κι άλλος πιο πέρα,μοναχοί
κι ύστερα ξημέρωσε και βράδιασε πάλι,και περιμέναμε
μα είχε περάσει και δεν την ακούσαμε, η πρώτη βροχή.

Πηγή: Ποιητική ανθολογία της νέας ελληνικής γενιάς άγκυρας,1971