Παραμυθητικές παραλληλίες

του Μιχάλη Δήμα

 

   Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2021. Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια πόλη που ονομαζόταν Νέα Ρώμη, Βασιλίδα των Πόλεων, Πόλις των Πόλεων, Θεοφρούρητη  και ήταν αφιερωμένη στην Θεοτόκο Μαρία, που σήμερα γιορτάζεται η γέννησή της. Από το δρόμο που φέρει το όνομά της περνάω καθημερινά με το αμάξι για να πάω στο σχολείο.

Στην Κωνσταντινουπόλεως, λοιπόν, παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Σιδηροτροχιές, ξύλινες τραβέρσες, πράσινες και γκρι κροκάλες. Διαβάσεις, φυλάκια και κλειδούχοι. Συρμοί που πηγαινοέρχονται. Μόνο που ούτε ο δρόμος, ούτε το τρένο οδηγούν στην πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας.

Μακάρι να υπήρχε ένα τρένο που να πήγαινε κατευθείαν εκεί, όπως το Orient Express που ξεκίναγε από το Παρίσι και διασχίζοντας την Ευρώπη κατέληγε στη μυθική πόλη. Μακάρι να υπήρχε μια υπερταχεία, ένας σιδηρόδρομος φάντασμα, για να επιβιβαστώ και incognito απ’ όλους, να ταξιδέψω μέχρι εκεί για τούτο το προσκύνημα. Να κάλυπτα την απόσταση των 1100 χιλιομέτρων, με συνεπιβάτες ευνούχους, αυτοκράτορες, σαλούς, λόγιους, νομοθέτες, αρχιτέκτονες, καλόγερους, στρατηγούς, αγίους, ακρίτες και ιεράρχες.

Να με ξεναγούσανε αυτοί στα απαράμιλλα μνημεία της, με πρώτο και καλύτερο την Μεγάλη Εκκλησιά, την του Θεού Σοφία. Να με ξεναγούσανε στην ιστορία της των 1100 της χρόνων. Να βούλιαζα αργά μέσα στο θρύλο της, σ’ αυτό το παραμύθι, μ’ όλα τα σκοτεινά και φωτεινά σημεία. Συνομωσίες και ίντριγκες, εγκλήματα και πάθη. Όμως δεν είναι μόνο αυτά που συνιστούν την ιστορία της, αυτή είναι η ανθρώπινη και η φτηνή πλευρά της. Πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι θεϊκό και ένα φως που έρχεται από έναν άλλο κόσμο και καταυγάζει αιώνια, εκείνη την πρωτεύουσα, κέντρο της οικουμένης…