Σελίδες ημερολογίου 32…με αφορμή ένα τραγούδι

του Μιχάλη Δήμα

 

Τρίτη 21 Μαΐου 201.. Κων/νου και Ελένης. Πρέπει να πήγαινα τρίτη Γυμνασίου. Στο σπίτι κυκλοφορούσε ένα μικρό φορητό κασετόφωνο. Και εγώ είχα κολλήσει με μια κασέτα που δεν ξέρω πως βρέθηκε μέσα στην υποδοχή του. Μάλλον θα την είχε φέρει ο αδερφός μου. Δώστου την άκουγα και την ξανάκουγα, μέχρι που σχεδόν αποστήθισα τα τραγούδια. Είχα ανακαλύψει το Διονύση Σαββόπουλο. Δεκαπεντάχρονος περίπου, γύρω στο 1980. Δημοσθένους λέξις. Το κορυφαίο.  Ακολουθούσαν κι άλλα. Άγγελος εξάγγελος, Τα πουλιά της δυστυχίας, Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια… 

Φανατικός θαυμαστής του στο εξής, σαββοπουλικός εξ απαλών ονύχων, σχεδόν γαλουχήθηκα με τα τραγούδια του. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η δύναμη των στίχων του. Απαθανατίζουν το γεγονός που περιγράφουν με ένα τρόπο που μόνο ο Νιόνιος, έχει την ευχέρεια και το ταλέντο να το κάνει. Κάποιος  έχει πει πως μοιάζουν με  ρεπορτάζ. Τι να πεις για τη θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη, το γεννήθηκα στη Σαλονίκη, το μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο…   Εν τω μεταξύ ο πατέρας χάθηκε. Δεν πρόλαβε να με πάρει μαζί του, όπως μου είχε τάξει στην Βαρβάκειο για ψώνια το Σάββατο που ερχόταν…   Το καλοκαίρι του 1983, τρία χρόνια αργότερα με το Γιάννη, συμμαθητή και ομοιοπαθή  στη μεγάλη συναυλία του  Νιόνιου στο ΟΑΚΑ. Κοσμοπλημμύρα, από τις γιγαντοοθόνες, επίσημοι προσκεκλημένοι να σχολιάζουν το έργο του. Τραπεζάκια έξω, είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα λύκεια, εθνική Ελλάδος γειά σου και στο τέλος το αερόστατο, σύμβολο της αναλήψεώς μας στους ουρανούς των τραγουδιών του…

 Κυριακή 13 Ιουλίου 201,. Όπως θα κατάλαβε ο αναγνώστης από το προηγούμενο σημείωμα, υπήρξα σαββοπουλικός, από καταβολής κόσμου. Το βρώμικο 1989, όπως με τόσο στόμφο είχε χαρακτηριστεί, κυκλοφόρησε Το κούρεμα. Όταν  δυο τρία χρόνια αργότερα άκουσα το δίσκο δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, μάλλον με ξένισε. Το Μητσοτάκ, Κωλοέλληνες, Μην περιμένετε αστειάκια, ήταν μια διαμαρτυρία  και καταγγελία για την κατάντια στην οποία είχε περιέλθει τότε η χώρα. Λες και τώρα δηλαδή είμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Τραγούδια που εξαντλούνταν στην επικαιρότητα εκείνης της περιόδου, χωρίς αξιώσεις μακροημέρευσης. Τραγούδια που απευθύνονταν στο θυμικό.

Διαισθανόμουνα ότι γρήγορα θα τα κατάπινε η λήθη. Το τελευταίο όμως τραγούδι, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Από τα οχτώ τραγούδια του δίσκου το Καλοκαίρι σώζει το όλο εγχείρημα, ίσως δικαιολογεί και την ύπαρξη των υπολοίπων. Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει, μια πλημμύρα από εικόνες, που λίγο πολύ όλοι έχουμε αποθηκευμένες στη μνήμη μας, από προσωπικές εμπειρίες. Ένα τραγούδι διαχρονικό, εξαντλεί όλη τη γκάμα των καλοκαιρινών παραστάσεων, από τις πιο φωτεινές και ευχάριστες ως τις πιο σκοτεινές και επώδυνες. Και μετά απ’ όλα αυτά, ο ακροτελεύτιος στίχος του, καλοκαίρι μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει, να σου αφήνει κι όσα ενδεχόμενα δεν ειπώθηκαν ανοιχτά… Το άκουσα σήμερα στο ράδιο και με αυτό αφορμή γράφτηκαν τα παραπάνω.

 

Αναδημοσίευση από imaginistes 16/7/14