Χρυσοί κωδωνοκρούστες

του Μιχάλη Δήμα

 

• Εκεί λοιπόν στην Πόλη του φωτός, στα ένδοξα Παρίσια, που λέει και ο ποιητής, οι χρυσοί ολυμπιονίκες του στίβου χτυπούν, μετά τη νίκη τους μια από τις μικρές καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων. Έχει μετακομίσει εκεί για αυτό το σκοπό. Άραγε να χαίρεται και αυτή εκεί ψηλά στον ουρανό με τις νίκες τους; Να την ενδιαφέρουν οι επιδόσεις τους και τα ρεκόρ τους; Και τα χρυσά μετάλλια που λάμπουνε στο στήθος τους για αυτήν τι αξία να έχουν;

 

• Βέβαια οι αθλητές χτυπάνε την καμπάνα, όχι προς δόξα της αλλά για να πανηγυρίσουν τη νίκη τους. Ας είναι. Κάποιος απόηχος δοξολογίας μπορεί να διασώζεται από όλο αυτό. Και μια και είναι μάνα ολονών δεν κάνει διακρίσεις σε χρυσούς αργυρούς και χάλκινους ακόμα και χαμένους. Αυτή τους θέλει όλους χρυσούς. Στέλνει τη χάρη της ν αλλάξει τις καρδιές τους και από μπρούτζινες χρυσές να γίνουν και μαλαματένιες. Έτσι γιατί είναι ο μήνας της και θέλει να κεράσει…