Σλάλομ μέχρι την Αηδονόπιτα

του Μιχάλη Δήμα

 

      Παρασκευή 4 Απριλίου. Είχε αγοράσει τρία τέσσερα βιβλία τελευταία. Τα ξεκίνησε και σε κάποιο σημείο τα παράτησε. Δεν ήταν η ώρα τους; Δεν ήταν αυτός σε φάση; Μπορεί να ισχύουν και τα δύο. Έκανε  το σλάλομ του απ’ όλα και στο τέλος τα εγκατέλειψε για κάποια στιγμή αργότερα. Εν τω μεταξύ ήρθε και η εθνική επέτειος. Κλέφτες, αρματολοί, ήρωες, εθνική έξαρση, λόγοι πανηγυρικοί και παρελάσεις. Τότε θυμήθηκε την Αηδονόπιτα του Ισίδωρου Ζουργού, την οποία είχε ξαναδιαβάσει χρόνια πριν. Κάτι ρετάλια από την υπόθεση, είχαν διασωθεί στην μνήμη του και το κατέβασε από την βιβλιοθήκη για μια δεύτερη ανάγνωση.

    Και σ’ αυτό το μυθιστόρημα ο Θεσσαλονικιός δάσκαλος κεντάει. Το υπερατλαντικό ταξίδι ενός αμερικάνου φιλέλληνα φοιτητή για να υπηρετήσει το όνειρο της ελευθερίας, τον φέρνει στην πατρίδα του συγγραφέα, μόλις είχαν πέσει τα πρώτα ντουφέκια. Και η καλή του τύχη να γνωρίσει καπεταναίους και οπλαρχηγούς, τον Παπάφη, τον Κασομούλη και τέλος το ίνδαλμά του τον Μπάυρον, λίγο πριν θυσιαστεί. Δεν είναι όμως μόνο οι επώνυμοι και δυνατοί. Ο συγγραφέας στέκεται ιδιαίτερα και σε αυτούς, που για άλλους είναι αόρατοι και ανύπαρκτοι, μέσα από ένα μεγάλο οδοιπορικό. Τους ταπεινούς και καταφρονεμένους αυτής της περιόδου. Η πολιορκία του Μεσολογγίου και ένας μεγάλος έρωτας. Μια μεγάλη τοιχογραφία του αγώνα των Ελλήνων, αλλά και μια ψυχογραφία της φυλής με τις αρετές, τα πάθη και τις αντιφάσεις της, με τη ματιά ενός ξένου.  

  Τι σχέση μπορεί να έχει τώρα ο τίτλος με το συγκεκριμένο βιβλίο, που αναφέρεται στην επανάσταση του 21, ας το ανακαλύψουν οι υποψήφιοι αναγνώστες μόνοι τους…