ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Ν. ΥΟΡΚΗΣ
του Χάρη Κατσιμίχα
Καθόμουν σ αυτό το μαγαζάκι
(ήταν δεν ήταν 10 τετραγωνικά)
αφού είχα περιπλανηθεί επί ώρες στους δρόμους και στα μπαράκια του Village. To «Village cafe» έδινε τσάι σε πλαστικά ποτηράκια και σάντουιτς στους περαστικούς.
Φωτισμένο με neon lights, πόρτες
– παράθυρα ορθάνοιχτα και άγριο νεουορκέζικο κρύο (ήταν τέλη Νοέμβρη)
Ένα μέτρο πιο κει, ένας ψιλόλιγνος άνδρας. Πενηντάρης, μαυροντυμένος
με ίσια μακριά μαλλιά, συζητούσε
με τον καταστηματάρχη.
Ήταν τόσο κοντά μου που ήθελα
δεν ήθελα, άκουγα.
«Βαρέθηκα» του έλεγε.
«Δεν είναι ζωή αυτή πια. 40 χρόνια για 30 δολάρια. Κουράστηκα.
Μου είπαν από το Radio (τάδε) να πάω αύριο από κει. Τους έστειλα ένα «πιλότο» για μια μουσική εκπομπή και τους άρεσε η φωνή μου. Λες να γίνει τίποτα ρε φίλε?»
«Καιρός ήταν του είπε ο άλλος»
«Μακάρι» ψιθύρισε ο ψηλός «..κουράστηκα που να πάρει ο διάολος»
Δεν κάθισα ν’ ακούσω άλλο.
Πλήρωσα κι έφυγα.
Όμως, το έχω όμως ξαναπεί.
0σοι αφιέρωσαν ολόκληρη ζωή σ’ αυτή τη δουλειά και είναι ακόμα
στις επάλξεις (κι ας μην έγιναν
ποτέ «ονόματα») χαίρουν
της απόλυτης εκτίμησης μου.
Αν θες να ξέρεις, είναι οι πραγματικοί ήρωες του επαγγέλματος.
Γιατί?
Γιατί 40 χρόνια έχουν μόνο μια έγνια.
» Πως ήμουν? Τα είπα καλά? Ευχαριστήθηκαν οι πελάτες?
Τα έφερα τα λεφτά μου? «
Αυτό είναι συνέπεια. Τιμιότητα.
Ανδρισμός. Αξιοπρέπεια.
Είτε γέρασες στο Village, είτε
σε σκυλάδικο της Εθνικής οδού.
Δεν υπάρχει καμία διαφορά.
Είσαι ένας αυθεντικός,
Sultan of Swing.
imaginistes 
Σχολιάστε