ΧΙΩΤΗΣ…ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ

Ο Χιώτης τις πρώτες δεκαετίες της καλλιτεχνικής του καριέρας 30-40-50 αφού έπαιξε δίπλα από τους μεγάλους του ρεμπέτικου , οδήγησε το λαϊκό τραγούδι τη δεκαετία του 50, σε μια νέα εποχή .

Στην εποχή της δεξιοτεχνίας των ρυθμών τζαζ ,λάτιν και των σουίνγκ επηρεασμένος-οπως λέγεται -από τις παιξίματα και τις συνθέσεις του τρομερού βελγο-τσιγγάνου πολιτογραφημένου Γαλλου μουσικού κιθαρίστα Ράινχαρτ .

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 50 οι συνθέσεις του «βουνό με το βουνό » «εσύ είσαι η αιτία » αλλά και έως τα μέσα της δεκαετίας του 60,στις νέες συνθέσεις του αναδύεται μια απαράμιλλη τεχνική κομψότητα , την οποία υποστηρίζουν οι πλέον προικισμένοι μουσικοί που επέλεγε ο ίδιος .Οπως τον Μπέμπη ,τον Χρυσίνη, τον Καρίπη ,τον Σπόρο ,τον Πετσά ,τον Λαβίδα τον μεγάλο βιολιστή Σέμση και άλλους σπουδαίους του καιρού του .

Πώς ήταν δυνατόν μια τέτοια μουσική μεγαλοφυΐα-μαζι με τους σπουδαίους συνεργάτες του – να μην έφτιαχνε κοσμήματα σαν και αυτά που άφησε στην κιβωτό της λαϊκής μας κληρονομιάς;

Σήμερα που οι καιροί μας είναι στερημένοι από λαϊκές δημιουργίες ,κάποιοι ,κυρίως, τραγουδιστές παίρνουν υψηλά μεροκάματα χρησιμοποιώντας τα εδέσματα που άφησαν πάνω στο λαϊκό τραπέζι ,τέτοιου είδους δημιουργοί .

Βέβαια υπάρχουν και πολύ άλλοι καλλιτέχνες με γνώση και δεξιοτεχνία απαράμιλλη που σε μικρά μαγαζιά μας γλυκαίνουν την ψυχή παίζοντας με σεβασμό τις δημιουργίες των μεγάλων συνθετών και δεξιοτεχνών . Με αυτούς τους ήρωες είμαστε . Γιατί μόνον αυτοί υποστηρίζουν την λαϊκή μας παράδοση.

Έμαθα τελευταία ότι έγινε και του Χιώτη η ζωή θεατρικό έργο . Μετά τον Καζαντζίδη, Διονυσίου και πιο παλιά τον Βαμβακάρη ,της Παπαγιαννοπούλου,της Χασκιλ και της Αγγέλας Παπάζογλου ήρθε και η σειρά του Χιώτη να πάει ..ταμείο .

Εύχομαι τουλάχιστον να μην επαναλάβουν τις προπαγανδιστικές ανακρίβειες που μας σέρβιραν κατά καιρούς χωρίς ντροπή . Θα αναφέρω δύο ,αφού προηγουμένως θα πω ότι ο συνεργάτης του Χιώτη και καλός του φίλος ,ο δεξιοτέχνης στο μπουζούκι Γιάννης Σταματίου -Σπόρος με τον οποίο ήμουν και γω για είκοσι χρόνια φίλος του ,μου είπε όταν τον ρώτησα την αιτία του θανάτου του Χιώτη ότι ,ο Χιώτης πέθανε από καρδιά. ( Έτσι αναφέρει και το πιστοποιητικό του νοσοκομείου Ιπποκράτειο: ανεπάρκεια καρδιάς . Λίγο καιρό πριν φύγει ,είχε πάθει έμφραγμα)

Κυκλοφόρησε στη μεταπολίτευση ο μύθος ότι ο Χιώτης πέθανε από τους βασανισμούς που υπέστη από την χούντα,όταν είχε επισκεφθεί στον Κάλαμο τον κρατούμενο Μίκη Θεοδωράκη.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να επισημάνω το γεγονός ότι Χιώτης ως δεξιός και φιλοβασιλικός που ήταν , είχε οριστεί από το παλάτι ως ο μοναδικός διασκεδαστής του παλατιού, όταν το επισκέπτονταν υψηλοί καλεσμένοι.

Βέβαια ο Σπόρος μου είχε επιβεβαιώσει ότι ο ταγματάρχης Παπαδόπουλος ήταν συχνός επισκέπτης των νυκτερινών κέντρων εκείνη την εποχή . Μου είχε εξιστορήσει το γεγονός με ποιον τρόπο τον βοήθησε να βγάλει διαβατήριο και να πάει Αμερική πριν πάει φαντάρος.

Το ίδιο είχε κάνει και για τον Στράτο Παγιουμτζή και στον συνθέτη και δεξιοτέχνη Λαύκα προκειμένου να πάνε και αυτοί Αμερική. Τους δύο τελευταίους τους είχαν χαλάσει το μητρώο γιατί είχαν συλληφθεί για χρήση κάνναβης.

Και η δεύτερη ανακρίβεια είναι η εξής :

Κάποτε υποστήριξε ο Γενίτσαρης ένα γεγονός που είχε γίνει μισόν αιώνα πριν . Υποστήριξε οτι ο Χιώτης είχε γράψει ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Βελουχιώτη μια μουσική που θα γίνονταν τραγούδι για τον Βελουχιώτη.

Αυτή τη μουσική τη θυμήθηκε ο Μάθεσης μόλις τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Βελουχιώτη και δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Χιώτη !

«Αφού τη θυμήθηκε την έδωσε σε μένα » υποστήριξε ο Γενίτσαρης εκεί γύρω το 1980.

Τελικά ο Γενίτσαρης άφησε ακόμα να περάσουν άλλα πέντε χρόνια και ηχογράφησε το τραγούδι έπειτα από μια συναυλία που συμμετείχε στη Γερμανία, ερμηνεύοντας το τραγούδι.

Το 1980, το τραγούδι το ερμήνευσε και ο Νταλάρας.Τους στίχους του τραγουδιού φαίνεται στον δίσκο ότι τους έχει γράψει ο Μάθεσης .

Συνοπτικά: τη μουσική την «έγραψε» ο Χιώτης το 1945,(το 1970 πέθανε ο Χιώτης)και η ηχογράφηση έγινε το 1980 !

Επέλεξα να ακούσουμε το τραγούδι «το γκαρσόνι «

Είναι γραμμένο το 1960, μουσική Χιώτη στίχοι Γιώργου Οικονομίδη.

Το 1960 , η απόλυτη πριμαντόνα Μαρία Κάλλας έχει θριαμβεύσει στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ερμηνεύοντας τη » Νόρμα». Ο μεγιστάνας Ωνάσης που ήταν σύντροφος της μετά την παράσταση μαζί με τους προσκεκλημένους την πριγκίπισσα Γκρέι και τον Πρίγκιπα του Μονακό Ρενιέ τους πήγε στο κέντρο «Η σπηλιά του Παρασκευά » ,στην Καστέλλα.

Αυτό το κέντρο πάντοτε ήθελε να επισκέπτεται η Μαρία Κάλλας,κάθε φορά που έρχονταν στην Αθήνα.

Σαυτό το κέντρο εμφανίζονταν ο Χιώτης και η Μαίρη Λίντα. Η Κάλλας κάθε φορά ζητούσε από τη Λίντα να της τραγουδήσει a Capella το αγαπημένο της τραγούδι ,το θλιμμένο τραγούδι «το γκαρσόνι » . Η Λίντα σε συνέντευξη της είχε πει » «όταν έλεγα τον τρίτο στίχο » η Μαρία βούρκωνε !

* Φωνητικά στη Λίντα κάνει το υπέροχο συγκρότημα τρίο Μπελκάντο.