Ο Μάρκος… πρωθυπουργός

Η ΑΝΩΜΑΛΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 30, «ΟΔΗΓΗΣΕ » ΤΟ ΜΑΡΚΟ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ ΝΑ ΑΥΤΟΠΡΟΤΑΘΕΙ ΓΙΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΌΣ

του Γιώργου Λιακόπουλου

 

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 30 , εξελίχτηκε η πιο βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση μετά το οικονομικό κραχ του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης τον 8βριο του 1929.

 

Η κρίση επεκτάθηκε και στο κοινωνικό-πολιτικό τομέα στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα όπου σημειώθηκαν αλλεπάλληλα κινήματα ανατροπής των αντιπάλων βενιζελικών και αντιβενιζελικών κομμάτων ,μέσα σε ένα κλίμα ακραίου διχασμού.

 

Το 1933, αμέσως μετά τις εκλογές, οι ηττημένοι βενιζελικοί με μπροστάρη τον Πλαστήρα ,οργανώνουν κίνημα να εμποδίσουν το λαϊκό κόμμα να αναλάβει την εξουσία. Απέτυχε το κίνημα σε ελάχιστες ώρες.

 

Το ’35 ,βενιζελικοί στρατιωτικοί με την κάλυψη του ίδιου του Βενιζέλου ,ξεκίνησαν τον πιο αιματηρό στρατιωτικό κίνημα , η αποτυχία του οποίου οδήγησε σε μαζικές εκκαθαρίσεις βενιζελικών αξιωματικών από το στράτευμα και την εκτέλεση των δυο ανώτατων αξιωματικών Παπούλια και Κοιμήση.

 

Στις 10, 8βρίου του ίδιου έτους (1935 ) γίνεται το αντιβενιζελικό πραξικόπημα των Κονδύλη -Παπάγου οι οποίοι ανατρέπουν την κυβέρνηση του Τσαλδάρη, καταργούν με δημοψήφισμα την αβασίλευτη δημοκρατία και επαναφέρουν τον Βασιλιά Γεώργιο.

 

Ο φιλοβασιλικός Πατριάρχης του ρεμπέτικου Μάρκος Βαμβακάρης, συνθέτει το τραγούδι προϋπαντώντας τον Βασιλιά : » καλώς μας ήρθες Βασιλιά » . ( Μπορείτε να το ακούσετε από το YouTube).

 

Εδώ θα πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι ο Τσαλδάρης ήταν ο ιστορικός ηγέτης της δημοκρατικής μετριοπαθούς κεντροδεξιάς, εκπροσωπώντας τον κοινοβουλευτικό συντηρητισμό ,απορρίπτοντας τα άκρα : φασισμό -κομμουνισμό .Αν και παραδοσιακά βασιλικός το 1932 ,αναγνώρισε την αβασίλευτη δημοκρατία, θέτοντας τον εαυτό του γέφυρα κοινωνικής συμφιλίωσης.

 

Το 1936,ο Βενιζέλος από το Παρίσι πριν πεθάνει,χαιρέτησε την παλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα,για τους ίδιους λόγους με εκείνους του Τσαλδάρη. Το 1936 , είναι το έτος που πέθαναν έξι (6) πρωθυπουργοί : Κονδύλης Βενιζέλος Δεμερτζής Τσαλδάρης Ζαΐμης Παπαναστασίου ( Και το 38 ,ακόμη ένας . Ο Ανδρέας Μιχαλόπουλος ,στενός συνεργάτης του Βενιζέλου, πρωθυπουργός το 1924-25).

 

Η Ξαφνική απώλεια τόσων ηγετών και το περιρρέον ανώμαλο οικονομικό-πολιτικό και κοινωνικό κλίμα σε συνδυασμό με τον κίνδυνο της ανόδου του Χίτλερ, έφερε στην εξουσία τον Ιωάννη Μεταξά.

 

Ο Βαμβακάρης με αφορμή αυτό το μπαράζ των θανάτων ,και συγκεκριμένα όταν πέθαναν οι πρώτοι τρείς, έγραψε το σκωπτικό ζειμπέκικο «Όσοι γινούν πρωθυπουργοί».

 

Στον πρώτο στίχο ο Βαμβακάρης υπονοεί (σκωπτικά ) ότι , η οργή του λαού ήταν εκείνη που τους έστειλε «αδιάβαστους » γιατί ήταν και η αιτία της δυστυχίας και της πολιτικής αστάθειας τα χρόνια του μεσοπολέμου : «όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν τους κυνηγάει ο λαός απ’ τα καλά που κάνουν».

 

Στη συνέχεια, δηλαδή στον επόμενο και μεθεπόμενο στίχο προτείνει κάτι ανατρεπτικό !

 

Προτείνει να τον ψηφίσουν για πρωθυπουργό ,όχι για να κυβερνήσει αλλά να μετατρέψει τη Βουλή σε έναν τεμπέλικο τεκέ όπου θα κάθονται τεμπέλικα και θα πίνουν αργιλέ : » να κάθομαι τεμπέλικα να τρώω και να πίνω …και να ανεβαίνω στη Βουλή ,εγώ να διατάζω ,να τους πατώ τον αργιλέ και να τους μαστουριάζω »

 

Καλή ακρόαση