Για τη χαμένη Ατλαντίδα
του Μιχάλη Δήμα
Τρίτη 25 Αυγούστου 2026. Παίζει τίποτα καλό στους κινηματογράφους αυτή την περίοδο; Ξεφυλλίζαμε την εφημερίδα και βρίσκαμε τη συγκεκριμένη σελίδα. Ένα από τα πρώτα σινεμά που συναντούσαμε ήταν η Ατλαντίδα, λόγω αλφαβητικής καταχώρισης. Και τις περισσότερες φορές έπαιζε κάτι καλό. Από την άλλη ήτανε και ο πιο κοντινός μας, ύστερα από την εξαφάνιση των σινεμά στην Αγίου Δημητρίου. Άμα είχαμε όρεξη για περπάτημα πηγαίναμε και με τα πόδια. Όταν πηγαίναμε τελευταία προβολή η επιστροφή γινόταν συνήθως ποδαράτα, που να περιμένεις το τελευταίο λεωφορείο και αυτό αν δεν το είχαμε χάσει. Ήταν και κατηφόρα οπότε μια χαρά. Τις περισσότερες ταινίες πρέπει να τις έχω δει, λόγω απόστασης, στην Ατλαντίδα. Πόσες γενιές δεν φιλοξένησε και μύησε στην έβδομη τέχνη, από τη δεκαετία του 1950 που λειτούργησε ως θερινός και αργότερα και ως χειμερινός; Με πόσους από τους ήρωες της μεγάλης οθόνης δεν ταυτιστήκαμε μέσα στην ευρύχωρη αίθουσα, θέλοντας να τους μοιάσουμε, αλλά χωρίς να τα καταφέρουμε τελικά; Χαζεύαμε τις αφίσες των σταρ στο αναψυκτήριο και στους διαδρόμους, πρόσωπα γνωστά και οικεία. Όλα αυτά βέβαια πριν χρόνια, πριν εμφανιστούν οι κινηματογράφοι με τις δεκαπέντε κλειστοφοβικές αίθουσες. Χαζεύαμε και τι παίζει σήμερον καθώς και τα προσεχώς στην είσοδο του κινηματογράφου πάνω στα ειδικά τρίποδα τελάρα.
Τώρα όλα αυτά αποτελούν παρελθόν γιατί η Ατλαντίδα χάθηκε και δεν ξέρουμε προσεχώς τι θα παίξει…
imaginistes 
Σχολιάστε