Φαιά έλατα

του Μιχάλη Δήμα

17 Ιουλίου 2026. Κάθε χρόνο που ερχόμαστε, όλο και περισσότερα έλατα τα βρίσκουμε ξεραμένα. Το φαινόμενο έχει παρατηρηθεί εδώ και κάποια χρόνια, όχι μόνο εδώ, αλλά και στην Πελοπόννησο. Λίγο που το έψαξα τα έλατα ξεραίνονται λόγω κλιματικής αλλαγής. Έλλειψη βροχών, αυξημένη ξηρασία και παραγωγή οργανισμών που καταστρέφουν το ξύλο και μεταδίδουν την ασθένεια στα υγιή δέντρα. Αλγεινη η εντύπωση που δημιουργεί η θέα τους. Αν δε γίνει κάτι επειγόντως, το πράσινο θα αντικατασταθεί από αυτό το δυστοπικό φαιό…

“Ο θρήνος των Ελάτων” της Ιωάννας Μουτσοπούλου (απόσπασμα)

… «Δεν μπορώ να σώσω τον ελάτινο λαό,
παράξενοι νόμοι τον κόσμο κυβερνούν
και η ελευθερία είν’ αυστηρή,
αναμένουσα σε ευθύνης πεδία έξω της λογικής.
Μα εσένα θα πάω σε έναν τόπο εκεί ψηλά
ν’ απλώσεις ρίζες βαθιές στη γη
και έναν κορμό ψηλά στον ουρανό
την ιστορία για να λες
στον κόσμο των ελάτων:
πως η σωτηρία είναι κοινή στα γήινα πεδία
και η Αγάπη η αληθινή γι’ αυτό αρκεί».

Και μια ανθρώπινη ματιά ατένισε
το ΄Ελατο μια μέρα
-μα μέσα της ήταν η ματιά του Άγγελου εκείνου-
κι ο άνθρωπος εδιάλεξε το ΄Ελατο να πάρει,
για να το πάει στο βουνό σ’ έναν ωραίο κήπο
κοντά στα δέντρα τα ψηλά που στέκονται εκεί πέρα.
Και από τότε ακούγονται ωραίες ιστορίες
για τις νεράιδες του δάσους των ελάτων,
που για Αγάπη όλο μιλούν
κάτω απ’ των έλατων τους μεγάλους ίσκιους
κι αν τύχει βράδυ να περνάς,
ψιθυριστά ακούγονται τα λόγια τους ώς πέρα
για έναν κόσμο όμορφο
που θα ‘ρθει κάποια μέρα