«θα γίνω γυναίκα»

του Γιώργου Λιακόπουλου

 

Βρισκόμαστε στο 1931.

 

Το κοινωνικό – πολιτικό και αξιακό πλαίσιο της δεκαετίας του μεσοπολέμου έχει διαμορφωθεί με τις αρχές και τις αξίες του συντηρητισμού.

 

Αυτό λοιπόν το συντηρητικό περιβάλλον επέτρεψε αδιαμαρτύρητα να εξεταστεί η ρευστότητα του φύλου και να εκτονωθούν οι κοινωνικές πιέσεις στη θεατρική επιθεώρηση «Ηρακλής» το 1931 χρησιμοποιώντας το θέμα της ρευστότητας του φύλου μέσα από το τραγούδι «θα γίνω γυναίκα».

 

Το θέατρο πάντοτε λειτουργούσε ως προστατευμένος ιερός χώρος που με το επιθεωρησιακό χιούμορ του, έκανε κάποιες φορές το απαγορευμένο να γίνει θεατό . Και όλα αυτά μέχρι να σβήσουν τα φώτα και το κοινό να επιστρέψει στις συντηρητικές του αξίες .

 

Άλλωστε το γέλιο στο θέατρο αμβλύνει κάθε νέα » απειλή » και δεν αισθάνεται ότι θα ανατραπεί η πατριαρχική οικογένεια.

 

Την επιθεώρηση την έγραψαν οι συγγραφείς του θεάτρου Πρινέας ,Οικονόμου και Μαυρέας . ( Το θέατρο το έλεγαν Μουντιάλ. Πανεπιστημίου 39.)

 

Το τραγούδι «θα γίνω γυναίκα» το ερμήνευσαν ο θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός,τραγουδιστής Καμβύσης και ο εξαιρετικός ηθοποιός Πέτρος Κυριακός . Η ηχογράφηση του έγινε αμέσως μετά από την επιτυχημένη παράσταση.

 

Το 1931 ,που γράφτηκε η επιθεώρηση έχουμε το παγκόσμιο οικονομικό κραχ . Σ’ αυτή την οικονομική κρίση και τη γενικευμένη ανέχεια, ο άνδρας είχε όλο το βάρος στις πλάτες του για να ζήσει και να προστατεύσει την οικογένεια του . Έτσι, αποφάσισε κάτω από αυτά τα καθημερινά βάρη να γίνει γυναίκα και να πληρώνουν άλλοι τους καθημερινούς τζερεμέδες !

 

Από την άλλη πλευρά το να βλέπουν οι θεατές ότι ένας άνδρας μέσα στην οικονομική κρίση , να παρατάει το ρόλο του ,τους έφερνε και μια ψυχολογική αποφόρτιση.

 

Από την άλλη όμως επέτρεπε την δημόσια έκφραση των κρυφών επιθυμιών και της έμφυλης αστάθειας.

 

Ακόμη και να γίνεται αυτό για πλάκα το κοινό εξοικειώνεται με την έμφυλη ρευστότητα και του φυτεύονται διάφορες ιδέες ..

 

Αποτελεί ερώτημα πόσο αυτή η θεατρική αποσυμπίεση άνοιξε το δρόμο για τις πρόσφατες διεκδικήσεις .

 

Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημανθεί ότι στην αρχαιότητα η αστάθεια του φύλου εκφραζόταν με τις μυθολογικές μορφές του Ερμαφρόδιτου ( γιου του Ερμή και της Αφροδίτης),του μάντη Τειρεσία που έζησε ένα μέρος της ζωής του ως άντρας και ένα άλλο ως γυναίκα ,εκφραζόταν και με λατρευτικά έθιμα που οι άνδρες έσπαζαν τα κοινωνικά όρια των φύλων ,φορώντας ρούχα και προσωπεία γυναικών στις διονυσιακές λατρείες . Αλλά εκφραζόταν και στο θέατρο όπου οι άνδρες υποδύονταν ρόλους όπως η Μήδεια η Αντιγόνη κλπ γιατί απαγορεύονταν η γυναικεία παρουσία στη σκηνή.

 

Για τη ρευστότητα του φύλου δεν ασχολήθηκαν στην αρχαιότητα ούτε οι ανθρωπιστικές επιστήμες ,ούτε υπήρξαν λόγοι διαλόγου περί της διάκρισης και της έμφυλης βίας ,αλλά ούτε καθιέρωσαν δικαστήρια δικαιωμάτων και εθνικές στρατηγικές για την ισότητα καθώς δεν προχώρησαν ούτε προχώρησαν καν σε νομικές προσεγγίσεις για την κοινωνική αποσυμπίεση. ( Φράση ύστερη δημιουργημένη).

 

Και όταν έσβησαν αργότερα οι βεβαιότητες του μεσαίωνα οι φιλελεύθερες κοινωνίες λειτούργησαν με σεβασμό και κατανόηση .

 

Ιδιαίτερα οι χριστιανικές κοινωνίες λειτούργησαν με οδοδείκτη : το μέτρο της αγάπης του εαυτού μας, πρέπει να είναι το μέτρο της αγάπης για τον οποιοδήποτε άλλο .

 

Όλα τα υπόλοιπα ερμηνεύονται στη βάση της μαρξιστικής προσέγγισης :

«Τα πάντα είναι οικονομία «

 

ΥΓ: είναι λάθος η χρονολογία που αναφέρει το βίντεο για το τραγούδι. Η σωστή είναι 1931 .