ΜΕΘΑΝΑ
του Χάρη Κατσιμίχα
Πρέπει να τις δεις από κοντά
αυτές τις νεκροπόλεις
Όλοι είναι υποψήφια πτώματα.
Γρηές, γέροι, προικούσες μεγαλοκοπέλες που συνοδεύουν
τους υπέργηρος γονείς,
μικρά που τσαλαβούν στα βρώμικα νερά της προβλήτας
και ο γυναικωτός κύριος που εξιστορεί την κρουαζιέρα
στο Νείλο, την επίσκεψη στο Λουξορ
και το πόσιμο νερό
που τούς θέρισε όλους
και τους πήγε ζουμί.
Μάτια απεγνωσμένα, πρόσωπα μπαϊλντισμένα.
Έχουν ζήσει περισσότερη ζωή
από όσο αντέχουν.
Θέλουν να φύγουν, να ησυχάσουν, αλλά και δεν θέλουν.
Η ζωή είναι αλλόκοτο πράγμα. Αντιφατικό και αυτοαναιρούμενο.
Ώρες, ώρες, μια σκέτη απόγνωση. Υπομονή.
Όλα περνάνε κι όλα γίνονται ξανά.
(..γιατί τρέμω τόσο πολύ;
Λες να έχω αρχόμενο Πάρκινσον;
imaginistes 
Σχολιάστε