Τατουάζ για δυνατούς λύτες

του Μιχάλη Δήμα

 

   Κάποιοι στο μετρό, για να περάσουν την ώρα τους δημιουργικά και ευχάριστα μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, παίζουν διάφορα παιχνιδια στο κινητό. Αυτός, όποτε έχει όρεξη, προτιμά ν’ αποκρυπτογραφεί τατουάζ. Τα πιο δύσκολα είναι τα μανίκια. Εκεί τα βρίσκει όντως μανίκια.

 

Χάνεται στα δαιδαλώδη συμπλέγματα των απεικονίσεων, προσπαθώντας να βγάλει άκρη. Πρόσωπα που μπλέκονται με σχέδια, σύμβολα, αντικείμενα, φυλλώματα, άνθη, λέξεις και αριθμούς. Όλα αυτά του θυμίζουν τη Γκουέρνικα του Πικάσο. Ένας χάρτης δυσανάγνωστος, ένας κόσμος θρυμματισμένος, που περιπλέκει τα μέρη του, προκειμένου να δώσει ένα ακατανόητο σύνολο. Όταν αρχίζει και ξεκαθαρίζει λίγο το τοπίο και έχει προσανατολιστεί νιώθει μεγάλη ικανοποίηση.

 

Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό. Απαιτεί προσήλωση και μάτι γερακιού για να εντοπιστούν οι λεπτομέρειες στις παραστάσεις. Υπάρχουν βέβαια και τα ευκολάκια. Αυτά τα συναντά συνήθως σε γυναίκες. Αυτές προτιμούν σχέδια ασύνδετα που αποκρυπτογραφούνται γρήγορα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και γυναίκες με μανίκια. Αυτό όμως που του έκανε τρομερή εντύπωση, ήταν όταν είχε δει μία στο δρόμο με κολλάν. Φορούσε άσπρο σορτάκι και στην αρχή όντως το τατουάζ που έφτανε μέχρι τους αστραγάλους το πέρασε για κολλάν. Μ’ αυτήν συνεπιβάτη θα έφτανε μέχρι Θεσσαλονίκη…